Χειρόγραφο ή τάμπλετ; Τι βοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών;

 

πηγη

Εδώ και αιώνες, γράφουμε με το χέρι. Το smartphone και ο υπολογιστής το καθιστούν αυτό περιττό. Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι αυτό δεν βοηθάει στην ανάπτυξη των παιδιών, γράφει η γερμανική εφημερίδα Die Zeit, επιλέγοντας μάλιστα να κάνει σήμερα την αξία του χειρογράφου πρώτο θέμα στην ηλεκτρονική της έκδοση.

«Το χειρόγραφο είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας: χάρη σε αυτό, οι άνθρωποι μπόρεσαν να διατηρήσουν τη γνώση τους. Η γραφή έδωσε τη δυνατότητα να μεταβιβάζουμε σύνθετες σκέψεις και ιδέες σε άλλους ανθρώπους ανεξάρτητα από το χρόνο και το διάστημα. Και χάρη στο χειρόγραφο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα τι δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης. Αλλά παρόλο που τέτοιες σκέψεις γράφονταν πάνω σε πέτρινες πινακίδες , παπύρους και αργότερα σε χαρτί, το σημερινό γράψιμο γίνεται ολοένα και πιο ανεξάρτητο από το φυσικό του υπόβαθρο. Σήμερα, γράφουμε και αποθηκεύουμε πολλά στα smartphones και τους υπολογιστές μας και τα ανεβάζουμε στο cloud. Όλο και συχνότερα ξεχνάμε το στυλό, όλο και πιο συχνά "χτυπάμε" τις σκέψεις μας στις οθόνες και τα πληκτρολόγια. Συχνά το χειρόγραφο μπορεί να βρεθεί μόνο σε σημειώσεις ή ευχετήριες κάρτες» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα.

Οι ερευνητές της Εκπαίδευσης βλέπουν σε αυτό έναν εξαιρετικό κίνδυνο. Και φαίνεται να είναι σωστό: Μια έρευνα μεταξύ 1.900 καθηγητών διαπίστωσε ότι το 30% των κοριτσιών και το 50% των αγοριών έχουν πρόβλημα να μάθουν πώς να γράφουν σωστά. Στο γυμνάσιο, ακόμη και το 40% των μαθητών δεν μπόρεσαν να γράψουν μισή ώρα χωρίς προβλήματα. Οι δάσκαλοι ρωτήθηκαν επίσης τι πιστεύουν: Το 53% εκτιμά ότι η αιτία βρίσκεται στην «προοδευτική ψηφιοποίηση της επικοινωνίας».

 

Φυσικά δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι η ψηφιοποίηση είναι η αιτία των προβλημάτων στη γραφή. Τα περισσότερα ευρήματα βασίζονται στις παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και των γονέων. Στην πραγματικότητα, δεν είναι καν σαφές αν είναι πραγματικά πιο δύσκολο για τους μαθητές να μάθουν να γράφουν, ή αν ήταν πάντα δύσκολο γι΄ αυτούς. «Μας λείπουν συγκριτικά στοιχεία » λέει ο ψυχολόγος Κρίστιαν Μάρκαρντ που έχει εργαστεί για πολλά χρόνια στον τομέα αυτόν.

Ο νευρολόγος Κρίστιαν Άκελ είναι επίσης επιφυλακτικός: «Αν οι ερωτηθέντες έχουν ήδη μια σχηματισμένη άποψη, αυτό μπορεί να στρεβλώσει τα αποτελέσματα». Παρόλα αυτά, ο Κελ, που ερευνά το θέμα της επεξεργασίας γλωσσών στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, πιστεύει στην αξία του χειρόγραφου. «Το γράψιμο είναι ένα αριστούργημα του εγκεφάλου», λέει. Ακόμη και η ανάγνωση είναι μια πολύ περίπλοκη ικανότητα. Μαθαίνουμε να συσχετίζουμε ξεχωριστά γράμματα με τους ήχους και τελικά να τα συνδυάζουμε σε λέξεις.

Και όταν γράφουμε με το χέρι, υπάρχει κάτι παραπάνω από την ανάγνωση: μεταφράζουμε έναν ήχο ή μια λέξη με μια λεπτή, πολύ ακριβή κίνηση. Εδώ έρχεται το σύστημα του εγκεφάλου που ελέγχει τις κινήσεις μας. Με τη γραφή ενεργοποιούνται διάφορες περιοχές του εγκεφάλου.

Πηγη

 

Σεπτέμβριος : Σχολική προσαρμογή

πηγη

 

 

Πώς βοηθούμε το παιδί να προσαρμοστεί στο νέο σχολικό περιβάλλον

Το ξεκίνημα του σχολείου οδηγεί το παιδί σε μια καινούρια πραγματικότητα. Η πρώτη φορά στο σχολείο είναι μια δύσκολη εμπειρία τόσο για τους γονείς όσο και για τα παιδιά. Ο φόβος του αγνώστου, ο αποχωρισμός από τους γονείς, η νέα κατάσταση, η συνειδητοποίηση του παιδιού ότι χάνει τα «πρωτεία», η απώλεια της αίσθησης της μοναδικότητας που είχε στο σπίτι, η γνώση ότι θα πρέπει να δουλέψει και να κουραστεί για να ενταχθεί σε μια νέα ομάδα. Όλα αυτά αποτελούν για το παιδί πρακτικές και συναισθηματικές δυσκολίες, που σηματοδοτούν το πέρασμά του από το σπίτι στο σχολείο. Και ενώ «κάθε αρχή και δύσκολη», ο χρόνος προσαρμογής κάθε παιδιού στο σχολείο είναι διαφορετικός: από λίγες ώρες μέχρι λίγες εβδομάδες.

Μια άλλη επίσης αρκετά δύσκολη δοκιμασία για το παιδί είναι όταν χρειάζεται να αλλάξει σχολείο. Αλλαγή σχολείου γίνεται όταν το παιδί αλλάξει σπίτι και γειτονιά, όταν γίνει η μετάβαση από τον παιδικό σταθμό στο νηπιαγωγείο, από το νηπιαγωγείο στο δημοτικό και μετέπειτα στο γυμνάσιο και λύκειο, ή γιατί πολλές φορές οι γονείς επιθυμούν να στείλουν το παιδί τους σε ένα καλύτερο εκπαιδευτικό περιβάλλον. Παρόλο που οι λόγοι αυτής της αλλαγής είναι προφανείς και φυσιολογικοί από τους γονείς, για το παιδί μια τέτοια αλλαγή αποτελεί ένα πλήγμα και το κλονίζει, έστω και παροδικά.

Η προσωπικότητα του παιδιού παίζει σημαντικό ρόλο στην προσαρμογή του σε νέα περιβάλλοντα. Έτσι, το κάθε παιδί, αναλόγως της προσωπικότητάς του, αντιδρά με διαφορετικό τρόπο και προσαρμόζεται με διαφορετικό ρυθμό στο καινούργιο του σχολείο. Έρευνες διαπιστώνουν ότι μέχρι και το 80% των παιδιών παρουσιάζουν δυσκολίες προσαρμογής κατά τον πρώτο μήνα φοίτησης στο σχολείο.

Πώς βοηθάμε το παιδί να αποδεχτεί την νέα πραγματικότητα;

• Αρχικά, καταπολεμάμε τους δικούς μας φόβους και το άγχος του αποχωρισμού. Πόσο ανησυχούμε για το πώς θα τα πάει το παιδί μας, πόσες δυσκολίες βλέπουμε που μπορεί να το εμποδίσουν («Φοβάμαι γιατί βλέπω πόσο δυσκολεύεται να πειθαρχήσει» «Είναι σαν εμένα, δεν του αρέσει η πίεση, πώς θα αντεπεξέλθει» και άλλα παρόμοια) και στη συνέχεια κατά πόσο οι ανησυχίες αυτές έχουν πράγματι να κάνουν με το παιδί και κατά πόσο με τα δικά μας βιώματα, τους δικούς μας γονείς, τα δικά μας προβλήματα στο σχολείο; Μια τέτοια ανασκόπηση μπορεί να μην εξαφανίσει τις ανησυχίες μας αλλά τουλάχιστον μπορεί να μας βοηθήσει να τις κρατήσουμε «υπό περιορισμό».

• Αν δει εμάς ανήσυχους θα θεωρήσει το φόβο του δικαιολογημένο και δε θα κάνει καμία προσπάθεια να τον αντιμετωπίσει. Είναι σημαντικό η συμπεριφορά μας στις αντιδράσεις του παιδιού κατά τη διάρκεια της προσαρμογής του να είναι σταθερή και αποφασιστική. Δεν χρειάζεται να είμαστε υπερπροστατευτικοί γιατί αυτό ενισχύει τη συναισθηματική εξάρτηση του παιδιού από εμάς και το γεμίζει ανασφάλεια στη νέα πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσει μόνο του.

• Πραγματοποιούμε μαζί με το παιδί μερικές επισκέψεις γνωριμίας στο σχολείο προτού ξεκινήσει για να εξοικειωθεί με το χώρο και του γνωρίζουμε τη δασκάλα του.

• Αντιμετωπίζουμε το γεγονός της έναρξης του σχολείου με ενθουσιασμό και πηγαίνουμε μαζί να διαλέξουμε τα σχολικά είδη. Διαμορφώνουμε τον χώρο του γραφείου του με χαρούμενα χρώματα.

• Συνοδεύουμε το παιδί την πρώτη ημέρα στο σχολείο, για να του δώσουμε θάρρος και να αισθάνεται άνετα. Του γνωρίζουμε και άλλα παιδιά που ξεκινάνε στο ίδιο σχολείο, ώστε να έχει τουλάχιστον μερικά γνώριμα πρόσωπα τις πρώτες ημέρες στην τάξη.

• Δείχνουμε την αντοχή μας στις αντιδράσεις των πρώτων ημερών. Ενθαρρύνουμε το παιδί να μας μιλήσει ανοικτά για τους φόβους του και σχεδιάζουμε μαζί του τους τρόπους αντιμετώπισης. Του θυμίζουμε καταστάσεις που φοβόταν παλαιότερα και έχει καταφέρει να τις ξεπεράσει.

• Βεβαιώνουμε το παιδί με λόγια και πράξεις για την επιστροφή του στο σπίτι. Του δίνουμε ένα φιλί ή του κάνουμε μια μεγάλη αγκαλιά. Δείχνουμε χαρούμενοι που έχει μεγαλώσει και πηγαίνει πια στο σχολείο.

• Του αγοράζουμε βιβλία που προετοιμάζουν το παιδί για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Τα διαβάζουμε μαζί, συζητώντας για τα αισθήματα των παιδιών την πρώτη φορά που ξεκινούν κάτι τόσο καινούργιο, αλλά και συναρπαστικό. Φτιάχνουμε μια ιστορία με τον αγαπημένο του ήρωα στην ίδια κατάσταση.

• Μιλάμε στο παιδί για τις δικές μας εμπειρίες από το σχολείο. Δεν διστάζουμε να ομολογήσουμε πως την πρώτη ημέρα είχαμε και εμείς άγχος και φόβο για το καινούργιο, συναισθήματα που είναι φυσιολογικά. Δίνουμε το παράδειγμα κάποιου άλλου παιδιού που γνωρίζει και συμπαθεί και αναφέρουμε πώς εκείνο ξεπέρασε τους φόβους του χωρίς να κάνουμε συγκρίσεις.

• Δίνουμε στο παιδί μια ρεαλιστική εικόνα της σχολικής καθημερινότητας που θα μπει από φέτος στη ζωή του. Του εξηγούμε πώς θα είναι τα θρανία μέσα στην τάξη, του μιλάμε για το σεβασμό απέναντι στη δασκάλα του, για το διάλειμμα και τα παιχνίδια στο σχολείο.

• Του δίνουμε κίνητρα για να πάει σχολείο τονίζοντάς του τα θετικά στοιχεία, όπως τους καινούριους φίλους που θα γνωρίσει, τα πράγματα που θα μάθει (θα διαβάζει μόνο του τις αγαπημένες του ιστορίες), τα ομαδικά παιχνίδια, τις εκδρομές.

Οι τρεις άξονες της επιτυχίας – Συμβουλές σε γονείς

Για να βοηθήσουμε το παιδί μας να βρει τη θέση του και να εξοικειωθεί με το καινούργιο του περιβάλλον προσέχουμε τα εξής:

• Η προσαρμογή στο σχολείο απαιτεί πρόγραμμα:
Αν μέχρι τώρα δεν υπήρχε, με την έναρξη του σχολείου χρειάζεται και στο σπίτι να μπει ένα πρόγραμμα για τα παιδιά. Το πρωινό ξύπνημα, οι ώρες μελέτης, ξεκούρασης-παιχνιδιού, τηλεόρασης-υπολογιστή και οπωσδήποτε ο ύπνος πρέπει να τηρούνται με αρκετή συνέπεια και αν χρειαστεί, αυστηρότητα. Παρατηρούμε λίγο τους ρυθμούς του παιδιού και σε συνεννόηση με την δασκάλα, καθορίζουμε πόση ώρα πρέπει να αφιερώνει στη μελέτη. Παιδιά του νηπιαγωγείου και των πρώτων τάξεων του Δημοτικού δεν νοείται να ασχολούνται επί τρεις και τέσσερις ώρες με τα μαθήματα, να έχουν τηλεόραση ή υπολογιστή στο δωμάτιο τους ή να πηγαίνουν για ύπνο στις 11 και στις 12!

• Κρατάμε μία στάση που αποτρέπει την δημιουργία «μετώπων»:
Η σχέση που θα δημιουργήσει το παιδί με την δασκάλα του είναι πρωταρχικής σημασίας για να έχει καλή προσαρμογή στο σχολείο. Για αυτό τηρούμε ουδέτερη στάση. Αν έχουμε αντιρρήσεις με τακτικές της δασκάλας είναι προτιμότερο να συγκρατηθούμε για να διαπιστώσουμε αν είναι πράγματι τόσο απαράδεκτες και σε αυτή την περίπτωση αναζητούμε την ίδια και συζητούμε μαζί της αντί να δείχνουμε στο παιδί τη δυσαρέσκεια ή ακόμη χειρότερα την αντιπάθειά μας για αυτήν. Επίσης, αν το παιδί κάνει παράπονα για την δασκάλα ή γενικότερα το σχολείο, προσπαθούμε καταρχήν να το ακούσουμε προσεκτικά χωρίς να πρέπει να πάρουμε θέση ή να δώσουμε λύση.

• Το σχολείο είναι πρωτίστως υπόθεση του παιδιού και για αυτό πρέπει να το βοηθήσουμε να αναπτύξει αυτονομία:
Όσο και αν είναι πιο εύκολο και πιο βολικό, δεν είναι καλό να βοηθάμε το παιδί φτιάχνοντάς του την τσάντα, παίρνοντας καθημερινά τηλέφωνα για να μας πουν τα μαθήματα επειδή δεν πρόσεχε ή λύνοντάς του τις ασκήσεις. Αν ζητάει τη βοήθειά μας αναζητάμε μαζί του τρόπους που θα το βοηθήσουν να τα κάνει όλα αυτά μόνο του. Του δείχνουμε έναν καλό τρόπο να τακτοποιεί την τσάντα, του παίρνουμε ένα μπλοκάκι για να σημειώνει τα μαθήματα, επιμένουμε στο να κάνει όλα τα μαθήματα μόνο του, έστω κι αν καμιά φορά δεν προλαβαίνει να τα τελειώσει. Του υπενθυμίζουμε ξανά και ξανά ότι στο σχολείο δεν πάει για να τα κάνει όλα τέλεια αλλά για να μάθει πράγματα που δεν ξέρει.

Λουΐζα Ιωαννίδου, Σχολική Ψυχολόγος 

 Πηγη

 

“Καλλιέργησε τη μνήμη σου και θα ζήσεις χίλιες ζωές” Γράμμα του Ουμπέρτο Έκο στον εγγονό του

 Το ιταλικό περιοδικό «L’ Espresso» ζήτησε από δεκατέσσερις προσωπικότητες του πνεύματος να γράψουν μια επιστολή για το 2014.

Ο Ουμπέρτο Έκο έγραψε μια επιστολή στον εγγονό του, ο οποίος πριν από λίγες μέρες εκφώνησε έναν λιτό και ουσιαστικό επικήδειο λόγο στον παππού του. Ο προβληματισμός σχετικά με τις Νέες Τεχνολογίες και τη σημασία της μνήμης είναι τα θέματα στα οποία εστιάζει την προσοχή του ο Έκο. Επειδή, υποστηρίζει, ούτε το Διαδίκτυο μπορεί να υποκαταστήσει τη γνώση, ούτε οι υπολογιστές το μυαλό μας, προτρέπει τις νέες γενιές να μαθαίνουν απομνημονεύοντας. Σε καμιά περίπτωση, βεβαίως δεν εννοεί το… εθνικό σπορ του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, την παπαγαλία.

Ευελπιστώ ότι το κείμενο αυτό θα βρει ευήκοα ώτα και στον ελληνικό εκπαιδευτικό κόσμο της χώρας, ο οποίος, χρόνια τώρα, βομβαρδίζεται με διαρκείς «εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις» (απορρυθμίσεις θα ήταν το πιο σωστό).  Το μετέφρασα από τα ιταλικά για δυο λόγους: α) να απολαύσουμε για μια ακόμη φορά το πνεύμα του πρόσφατα εκλιπόντος σπουδαίου στοχαστή, β) να σκεφτούμε μήπως κάποιες βασικές αρχές μάθησης πρέπει να μας απασχολήσουν σοβαρά αν ακόμη ενδιαφερόμαστε για μορφωμένους και με ουσιαστική κριτική ικανότητα πολίτες.  Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε ότι κάθε τι το «παλιό» δεν είναι οπωσδήποτε  «συντηρητικό» ή «αντιπαιδαγωγικό». Πόσο μάλλον όταν έτσι αποφαίνεται ένας στοχαστής του εκτοπίσματος του Ουμπέρτο Έκο!

Χριστίνα Πετροπούλου,
σχολική σύμβουλος Φιλολόγων Α΄ Δ/νσης Δ/θμιας Εκ/σης Αθήνας

Αγαπητό μου εγγονάκι,

Δεν θα ήθελα αυτή η χριστουγεννιάτικη επιστολή να θεωρηθεί υπερβολικά  συναισθηματική ή ότι έχει σκοπό να σε νουθετήσει σχετικά με την αγάπη για τους συνανθρώπους μας, για την πατρίδα, για τον κόσμο, και όλα τα συναφή. Δεν θα έδινες καμιά σημασία και όταν θα έφτανε η στιγμή να θέσεις σε εφαρμογή όλα αυτά, (εσύ έφηβος, και εγώ στο επέκεινα), το σύστημα αξιών θα είχε αλλάξει τόσο πολύ, που πιθανότατα οι συμβουλές μου θα προέκυπταν ξεπερασμένες.

Βάζε πράγματα στο μυαλό σου

Γι’ αυτό, θα ήθελα να επικεντρωθώ σε μια μόνο συμβουλή, την οποία μπορείς να ακολουθήσεις ακόμη και τώρα, ενώ  σερφάρεις στο iPad σου. Κι ούτε θα κάνω το λάθος να σου το υποδείξω, όχι γιατί θα φαινόμουν ένας παππούς βαρετός, αλλά γιατί το ίδιο κάνω και εγώ. Στην καλύτερη περίπτωση μπορώ να σου πω ότι, αν κατά τύχη πέσεις πάνω σε εκατοντάδες ιστοσελίδες ερωτικού περιεχομένου που δείχνουν τη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπινων όντων, προσπάθησε με χίλιους τρόπους να μην πιστέψεις ότι αυτό είναι έρωτας, όταν μάλιστα σε αναγκάζει να μη βγαίνεις από το σπίτι σου, για να κοιτάξεις τα πραγματικά κορίτσια. Ξεκινώ από την αρχή ότι είσαι ετεροφυλόφιλος, αλλά κι έτσι να μην είναι, προσάρμοσε τις συμβουλές μου στην περίπτωσή σου. Κοίταζε τα πραγματικά κορίτσια στο σχολείο ή όπου πας να παίξεις, γιατί είναι καλύτερα από τα τηλεοπτικά και μια μέρα θα σου προσφέρουν μεγαλύτερες χαρές από εκείνες του Διαδικτύου. Πίστεψε εκείνους που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από εσένα. Αν εγώ κοίταζα ταινίες μόνο στον υπολογιστή, ο πατέρας σου δεν θα είχε ποτέ γεννηθεί, κι εσύ ποιος ξέρει πού θα βρισκόσουν, μάλλον δεν θα υπήρχες καν. Αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να σου πω, αλλά για μια ασθένεια που έχει προσβάλει τη γενιά σου, καθώς και παιδιά μεγαλύτερα από εσένα, που τώρα φοιτούν στο πανεπιστήμιο: την απώλεια της μνήμης.

Είναι αλήθεια ότι αν θέλεις να μάθεις ποιος ήταν ο Καρλομάγνος ή πού βρίσκεται η Κουάλα Λουμπούρ, δεν έχεις παρά να πατήσεις μερικά πλήκτρα και το Διαδίκτυο σου το λέει αμέσως. Κάν’ το όταν χρειάζεται, αφού όμως το κάνεις, προσπάθησε να θυμηθείς τι σου είπε, για να μην αναγκαστείς να το αναζητήσεις για δεύτερη φορά σε περίπτωση που υπάρξει επείγουσα ανάγκη, όπως για μια έρευνα στο σχολείο. Επειδή νομίζεις ότι ο υπολογιστής μπορεί να σου απαντάει οποιαδήποτε στιγμή, ελλοχεύει ο κίνδυνος να χάσεις το ενδιαφέρον να βάζεις πράγματα στο μυαλό σου. Είναι σαν να λέμε ότι, επειδή έχεις μάθει πως για να πας από την τάδε οδό στη δείνα, υπάρχουν το λεωφορείο ή το Μετρό, που σου επιτρέπουν να μετακινηθείς χωρίς κόπο -το οποίο βεβαίως εξυπηρετεί και κάν΄το κάθε φορά που βιάζεσαι-, για τον λόγο αυτό δεν χρειάζεται πλέον να περπατάς. Αν όμως δεν περπατάς αρκετά, γίνεσαι «άτομο με ειδικές ανάγκες», όπως χαρακτηρίζουμε σήμερα τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι. Εντάξει, ξέρω ότι ασχολείσαι με σπορ, άρα ξέρεις να κινείς το σώμα σου, ας επιστρέψουμε όμως στο μυαλό σου.

Παιχνίδια με τον νου

Η μνήμη είναι ένας μυς, όπως εκείνοι των ποδιών, και αν δεν τον εκγυμνάζεις, ατονεί κι έτσι, από πλευράς εγκεφάλου, γίνεσαι άτομο με ειδικές ανάγκες, δηλαδή, για να μιλήσουμε ειλικρινά, ένας ηλίθιος. Κι επειδή για όλους ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάθουν Αλτσχάιμερ όταν γεράσουν, ένας τρόπος για να αποφύγουν αυτό το δυσάρεστο ατύχημα είναι να εξασκούν πάντοτε τη μνήμη τους. Ιδού, λοιπόν, η δική μου συνταγή: Κάθε πρωί μάθαινε απ’ έξω μερικούς στίχους, ένα σύντομο ποίημα ή, όπως έκαναν οι δάσκαλοί μας, που μας έβαζαν να μάθουμε τη «Σταχτιά Φοραδίτσα»1 ή «Το Σάββατο του χωριού»2. Καλό θα ήταν να κάνεις παιγνίδια μνήμης με τους φίλους σου για να δείτε ποιος θυμάται καλύτερα. Αν δεν σας αρέσει η ποίηση, κάντε το με τους ποδοσφαιριστές. Πρόσεξε όμως! Δεν πρέπει να γνωρίζεις μόνο τους σημερινούς ποδοσφαιριστές της Ρόμα, αλλά και των άλλων ομάδων, ίσως και ομάδων του παρελθόντος. Φαντάσου ότι εγώ θυμάμαι εκείνους της Τορίνο, όταν το αεροπλάνο τους συνετρίβη με όλους τους παίκτες μέσα: Μπατσικαλούπο, Μπαλαρίν, Μαρόζο κ.λπ. Κάντε αγώνες μνήμης σχετικά με τα βιβλία που έχετε διαβάσει. Π.χ., ποιος ήταν πάνω στην Ισπανιόλα προς αναζήτηση του νησιού των θησαυρών; Ο Λόρδος Τριλώνεϋ, ο Καπετάν Σμόλετ, ο Δόκτωρ Λάιβζι, ο Λονγκ Τζον Σίλβερ, ο Τζιμ; Δες αν οι φίλοι σου θυμούνται ποιοι ήταν οι υπηρέτες των Τριών Σωματοφυλάκων και του Ντ’ Αρτανιάν: Γκριμό, Μπαζέν, Μουσκετόν και Πλανσέ. Κι αν δεν θέλεις να διαβάσεις τους «Τρεις Σωματοφύλακες» (να ήξερες τι χάνεις) κάν’ το με κάποια από τις ιστορίες που έχεις διαβάσει. Μοιάζει με παιγνίδι (και είναι), θα δεις όμως πως το κεφάλι σου θα κυριευθεί από διάφορους χαρακτήρες, ιστορίες, αναμνήσεις κάθε είδους.

Θα αναρωτηθείς γιατί παλιά οι υπολογιστές ονομάζονταν ηλεκτρονικά μυαλά; Διότι σχεδιάστηκαν με βάση το μοντέλο του εγκεφάλου σου (μας), αλλά ο εγκέφαλος έχει περισσότερες διασυνδέσεις από έναν υπολογιστή, είναι ένα είδος υπολογιστή που κουβαλάς πάντα μαζί σου, ο οποίος μεγαλώνει και δυναμώνει με την άσκηση, ενώ ο υπολογιστής που έχεις πάνω στο γραφείο σου, όσο πιο πολύ τον χρησιμοποιείς, τόσο περισσότερη ταχύτητα χάνει και μετά από μερικά χρόνια θα πρέπει να τον αλλάξεις.  Αντίθετα, στην εποχή μας, το μυαλό σου μπορεί να διαρκέσει έως και ενενήντα χρόνια -αν το έχεις εξασκήσει. Και στα ενενήντα του χρόνια θα θυμάται περισσότερα πράγματα από αυτά που θυμάσαι τώρα. Και μάλιστα δωρεάν!

Μάθε τι συνέβη πριν τη γέννησή σου

Έπειτα, υπάρχει η ιστορική μνήμη, αυτή που δεν αφορά τα γεγονότα της ζωής σου ή τα πράγματα που έχεις διαβάσει, αλλά αυτά που συνέβησαν πριν ακόμη γεννηθείς.
Σήμερα, αν πας σε ένα κινηματογράφο, θα πρέπει να μπεις μέσα μια συγκεκριμένη ώρα, όταν αρχίζει η ταινία, και όταν η προβολή ξεκινά, είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμβαίνει. Στα χρόνια μου, μπορούσε κανείς να μπει στην αίθουσα του κινηματογράφου οποιαδήποτε στιγμή, θέλω να πω στο μέσο της προβολής. Έμπαινε τη στιγμή που συνέβαιναν ορισμένα πράγματα και προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε προηγηθεί. Αργότερα, όταν η ταινία ξανάρχιζε, μπορούσε να διαπιστώσει αν είχε καταλάβει σωστά την υπόθεση, εκτός του ότι, αν η ταινία είχε ενδιαφέρον, μπορούσε να μείνει και να την ξαναδεί. Λοιπόν, η ζωή είναι σαν μια ταινία της δικής μου εποχής. Όλοι ερχόμαστε στη ζωή όταν πολλά πράγματα έχουν ήδη συμβεί πριν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, και είναι σημαντικό να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν εμείς γεννηθούμε. Αυτό είναι αναγκαίο, για να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί σήμερα συμβαίνουν πολλά νέα πράγματα.

Να ξεφυλλίζεις και να μαθαίνεις

Λοιπόν, το σχολείο, εκτός από τις προσωπικές σου αναγνώσεις, θα έπρεπε να σου διδάσκει να απομνημονεύεις αυτά που συνέβησαν πριν τη γέννησή σου. Φαίνεται όμως ότι δεν το κάνει καλά, διότι διάφορες έρευνες μας λένε ότι τα παιδιά του σήμερα, ακόμη και τα πιο μεγάλα που φοιτούν στα πανεπιστήμια, ας πούμε αυτά που έχουν γεννηθεί το 1990, δεν ξέρουν -και ίσως δεν θέλουν να ξέρουν- τι είχε συμβεί το 1980, για να μη μιλήσουμε για το τι συνέβη πριν από πενήντα χρόνια. Τα στατιστικά στοιχεία μας λένε ότι αν ρωτήσετε κάποια παιδιά ποιος ήταν ο Άλντο Μόρο, θα απαντήσουν ότι ήταν ο αρχηγός των Ερυθρών Ταξιαρχιών – ενώ ήταν αυτός που οι Ερυθρές Ταξιαρχίες σκότωσαν. Δεν θα μιλήσουμε εδώ για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, αφού για πολλούς παραμένει ένα μυστήριο, παρά το γεγονός ότι αυτά συνέβησαν εδώ και τριάντα χρόνια. Εγώ γεννήθηκα το 1932, δέκα χρόνια μετά την άνοδο του Φασισμού στην εξουσία. Ήξερα όμως ποιος ήταν ο πρωθυπουργός κατά τη στιγμή της Πορείας στη Ρώμη (τι είναι αυτό;)3. Ίσως το φασιστικό σχολείο μού το είχε διδάξει, για να μου εξηγήσει πόσο ανόητος και κακός ήταν εκείνος ο Υπουργός «O δειλός  Φάκτα 4», που οι φασίστες είχαν αντικαταστήσει. Εντάξει! Τουλάχιστον όμως το ήξερα.

Ας αφήσουμε όμως το σχολείο. Ένα αγόρι του σήμερα δεν γνωρίζει ποιοι ήταν οι ηθοποιοί του κινηματογράφου είκοσι χρόνια πριν, ενώ εγώ ήξερα ποια ήταν η Φραντσέσκα Μπερτίνι, που πρωταγωνίστησε σε βουβές ταινίες είκοσι χρόνια πριν  εσύ γεννηθείς. Ίσως γιατί ξεφύλλιζα παλιά περιοδικά που συσσωρεύονταν στην ντουλάπα του σπιτιού μας, αλλά αυτό ακριβώς σε καλώ να κάνεις: να ξεφυλλίζεις κι εσύ παλιά περιοδικά, καθώς πρόκειται για έναν τρόπο να μάθεις τι είχε συμβεί πριν εσύ γεννηθείς. Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντικό να γνωρίζουμε τι συνέβη πριν; Διότι, πολλές φορές ό, τι συνέβη στο παρελθόν σου εξηγεί γιατί ορισμένα πράγματα συμβαίνουν σήμερα, και οπωσδήποτε (όπως και για τους ποδοσφαιριστές,  που είπαμε) είναι ένας τρόπος για να εμπλουτίζουμε τη μνήμη μας.

Πρόσεξε! Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις μόνο με τα βιβλία και τα περιοδικά, αλλά και με το Ίντερνετ, το οποίο μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όχι μόνο για να κάνουμε chat με τους φίλους μας, αλλά, (λέμε τώρα) και με την Ιστορία του κόσμου. Ποιοι ήταν οι Χετταίοι; Και οι Καμισάρντι (camisards)5; Και πώς ονομάζονταν οι τρεις καραβέλες του Κολόμβου; Πότε εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι; Η Κιβωτός του Νώε θα μπορούσε να έχει ένα πηδάλιο; Ποιο ήταν το όνομα του προγόνου του βοδιού; Υπήρχαν περισσότερες τίγρεις πριν από εκατό χρόνια απ’ ό,τι σήμερα; Τι ήταν η αυτοκρατορία του Μάλι; Και ποιος μιλούσε για την Αυτοκρατορία του Κακού; Ποιος ήταν ο δεύτερος Πάπας στην ιστορία;  Πότε εμφανίστηκε ο Μίκυ Μάους;
Θα μπορούσα να θέσω ατέλειωτα ερωτήματα και όλα θα ήταν ωραίες περιπέτειες έρευνας. Θα έλθει η μέρα που θα είσαι ηλικιωμένος και θα νιώθεις ότι έχεις ζήσει χίλιες ζωές, γιατί θα είναι σαν να ήσουν παρών στη Μάχη του Βατερλό,  ότι παρακολούθησες τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα κι ότι ήσουν πολύ κοντά στο σημείο όπου ο Bertoldo il Nero6, αναμιγνύοντας ουσίες σε ένα γουδί για να βρει τον τρόπο να φτιάξει χρυσό, ανακάλυψε κατά λάθος την πυρίτιδα (μπαρούτι) και εκτινάχθηκε στον αέρα (και καλά να πάθει). Αντίθετα, άλλοι φίλοι σου, οι οποίοι δεν θα έχουν καλλιεργήσει τη μνήμη τους, θα έχουν ζήσει μια μόνο ζωή, τη δική τους, που θα πρέπει να ήταν και πολύ μελαγχολική και στερημένη από μεγάλες συγκινήσεις.
Καλλιέργησε, λοιπόν, τη μνήμη σου και από αύριο αποστήθισε την «Εύθυμη Τερέζα»7.

Σημειώσεις:
1. «La Cavallina Storna», στα ιταλικά. Είναι από τα πιο γνωστά ποιήματα του Ιταλού ποιητή Τζιοβάνι Πάσκολι (1855-1912). Το οποίο έγραψε στη μνήμη του πατέρα του, ο οποίος δολοφονήθηκε  πάνω στην άμαξά του, όταν ο ποιητής ήταν δώδεκα ετών.
2. «Il Sabato del villaggio», στα ιταλικά. Ποίημα του Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798-1837), ο οποίος θεωρείται  o μεγαλύτερος Ιταλός ποιητής μετά τον Πετράρχη. Το συγκεκριμένο ποίημα αναφέρεται στις προετοιμασίες που κάνουν οι κάτοικοι του χωριού του, για να υποδεχθούν την Κυριακή.
3. Πορεία προς τη Ρώμη (Marcia su Roma) ονομάστηκε η πορεία που έκαναν προς την πρωτεύουσα της Ιταλίας οι μελανοχίτωνες (η παραστρατιωτική οργάνωση που είχε δημιουργήσει ο Μουσολίνι), προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία. Η “πορεία” διήρκεσε από τις 22 ως τις 28 Οκτωβρίου 1922 και κατέληξε στην άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία, στην οποία παρέμεινε επί 21 έτη.
4. Ο Λουίτζι Φάκτα (1861-1930) ήταν ο τελευταίος πρωθυπουργός πριν την ανάληψη της εξουσίας από τον Μπενίτο Μουσολίνι.
5. Γάλλοι καλβινιστές που εμφανίστηκαν το 1700 εναντίον του Λουδοβίκου του 14ου , ο οποίος είχε καταργήσει τη θρησκευτική τους ελευθερία. Ονομάζονταν έτσι από την πουκαμίσα, που φορούσαν πάνω από το ένδυμά τους, ως αναγνωριστικό στοιχείο.
6. Ο Μπερτόλδος, επονομαζόμενος και  Μαύρος (Berthold der Schwartz) ήταν φραγκισκανός μοναχός,  στον  οποίο αποδίδεται (χωρίς να μπορεί να τεκμηριωθεί ιστορικά)  η εφεύρεση της πυρίτιδας.
7. «La Vispa Teresa», στα ιταλικά είναι το πιο γνωστό ποίημα για μικρά παιδιά του Ιταλού ποιητή Λουίτζι Σάιλερ (1825-1885).  Γράφτηκε γύρω στο 1850 και μιλάει για ένα κοριτσάκι, την Τερέζα, που  περιχαρής που έπιασε μια πεταλουδίτσα, ενώ εκείνη πέταγε πάνω από το γρασίδι, αναφωνεί: «Τη έπιασα! Την έπιασα!». Η πεταλούδα  την εκλιπαρεί να την αφήσει ελεύθερη, λέγοντάς της: «Ζώντας πετώντας, τι κακό σου κάνω; Εσύ με πληγώνεις πιέζοντάς μου τις φτερούγες. Άσε με ελεύθερη! Κι εγώ κόρη του Θεού είμαι!». Η Τερέζα, κόκκινη από ντροπή, άνοιξε τα δάχτυλά της κι εκείνη πέταξε και πάλι.

Πηγη

 

 

 

 

 

ΚΕΣΥ: Πώς υποβάλλονται οι αιτήσεις - Οδηγίες (COVID-19)

 

πηγη

Διαδικασία υποβολής στα πλαίσια ηλεκτρονικής διακίνησης εγγράφων, πληροφοριών και δεδομένων μεταξύ των φορέων του δημόσιου τομέα και των πολιτών.

 “Διαδικασία υποβολής αιτήσεων προς τα Κέντρα Εκπαιδευτικής και Συμβουλευτικής Υποστήριξης (Κ.Ε.Σ.Υ.) αρμοδιότητας της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Αττικής”.

Ενημερώνει τους Προϊσταμένους των Κ.Ε.Σ.Υ, αρμοδιότητας της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Αττικής τα ακόλουθα:

Στο πλαίσιο της λήψης έκτακτων μέτρων για την προστασία της δημόσιας υγείας από τη διασπορά της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-I9, ιδίως με την εφαρμογή της εκ περιτροπής εργασίας και της τηλεργασίας του προσωπικού των φορέων του δημόσιου τομέα, αλλά και λόγω της ολοένα αυξανόμενης ανάγκης να διεκπεραιώνουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις τις υποθέσεις τους και να συναλλάσσονται με τους φορείς του δημόσιου τομέα, εξ αποστάσεως και κάνοντας χρήση ΤΠΕ, κρίνεται καθόλα αναγκαία η πιστή τήρηση της υποχρέωσης ηλεκτρονικής διακίνησης εγγράφων, πληροφοριών και δεδομένων μεταξύ των φορέων του δημόσιου τομέα και των πολιτών, προκειμένου να καταστεί εφικτός ο στόχος της επικοινωνίας, όπου αυτή απαιτείται, χωρίς αυτοπρόσωπη παρουσία του ενδιαφερομένου. Δυνάμει των ανωτέρω σας ενημερώνουμε ότι,  αναφορικά με τη διαδικασία υποβολής, από τους Γονείς και Κηδεμόνες, αιτήσεων προς τα Κέντρα Εκπαιδευτικής και Συμβουλευτικής Υποστήριξης (Κ.Ε.Σ.Υ.). ακολουθείται η εξής διαδικασία:

 1) Οι γονείς και κηδεμόνες εντοπίζουν το αρμόδιο Κ.Ε.Σ.Υ.. στο οποίο ανήκουν, στην ιστοσελίδα της ΠΔΕ Αττικής, στον κάτωθι υπερσύνδεσμο: https://pdeattikis.gr/index.php/pdeattikis/supervised-units/5-kesy 

2) Συγκεντρώνουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

3) Συμπληρώνουν με τα απαραίτητα στοιχεία τη σχετική αίτηση, υπόδειγμα της οποίας θα πρέπει να έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του κάθε Κ.Ε.Σ.Υ..

4) Δημιουργούν μέσα από την πλατφόρμα gov.gr ( https://www.gov.gr/ipiresies/polites-kai-kathemerinoteta/upeuthune-delose-kai-exousiodotese/ekdose-upeuthunes-deloses  ) ψηφιακή Υπεύθυνη Δήλωση στην οποία συμπληρώνουν το εξής κείμενο: «Δηλώνω Υπεύθυνα ότι είμαι ο γονέας / κηδεμόνας του (Ονοματεπώνυμο του μαθητή) και ότι τα δικαιολογητικά τα οποία υποβάλω είναι γνήσια και αληθή». 5) .Αποστέλλουν, στις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου των Κ.Ε.Σ.Υ., σε μορφή αρχείου pdf:

α) τα δικαιολογητικά,

β) την αίτηση συμπληρωμένη και

γ) την Υπεύθυνη Δήλωση.

Οι αρμόδιοι υπάλληλοι των Κ Ε.Σ.Υ. εκτυπώνουν τα ως άνω δικαιολογητικά και θέτουν επί της αιτήσεως σχετικό αριθμό Πρωτοκόλλου.

Δείτε το έγγραφο με τη διαδικασία υποβολής αιτήσεων προς τα ΚΕΣΥ σε μορφή pdf στο παρακάτω σύνδεσμο

Δείτε το έγγραφο αναλυτικά εδώ 

Περισσότερα

 Πηγη

 

Δραστηριότητες που θα βελτιώσουν τη μνήμη σας!

 

πηγη

Παζλ και Παιχνίδια λέξεων

Μια άλλη άσκηση του εγκεφάλου που θα εμπλουτίσει τις γενικές σας γνώσεις, βοηθώντας σας παράλληλα να αποτρέψετε την απώλεια μνήμης, είναι τα παιχνίδια λέξεων ή η επίλυση σταυρόλεξων και άλλων παζλ. Μπορεί να Sudoku, μπορεί και ένα παιχνίδι Scrabble. Ό, τι σας ελκύει, αρκεί να διεγείρει το μυαλό σας με νέες λέξεις, οι οποίες σας επιτρέπουν να τις συνδέσετε με αντικείμενα ή ενέργειες. Είναι πλέον επιστημονικά αποδεδειγμένο πως παιχνίδια λέξεων σε καθημερινή βάση μπορούν να μειώσουν σημαντικά τον κίνδυνο εκδήλωσης της νόσου Αλτσχάιμερ.

Ποτέ μην υποτιμάτε τη δύναμη της μουσικής!

Μουσική και μουσικοθεραπεία (γνωστή και ως μελωθεραπεία) παρέχουν εξαιρετική άσκηση του εγκεφάλου, καθώς όχι μόνο βελτιώνουν τη συγκέντρωση, αλλά υποστηρίζουν την υγιή μακροπρόθεσμη γνωστική λειτουργία. Την ίδια ώρα που η κλασική μουσική μπορεί να βοηθήσει αποδεδειγμένα τα μωρά και τα μικρά παιδιά να ενισχύσουν την πνευματική τους υγεία και να βελτιώσουν τη λεκτική τους ευχέρεια, όλα τα είδη μουσικής είναι μια καλή «θεραπεία» για την απώλεια μνήμης. Απλά ακούστε την αγαπημένη σας μουσική σε καθημερινή βάση και προσπαθήστε να θυμηθείτε τη μελωδία ή τους στίχους. Για καλύτερα αποτελέσματα σιγοτραγουδήστε (ναι, πιάνει και το μουρμουρητό!), ενώ θα το βρείτε τόσο χρήσιμο, όσο και διασκεδαστικό!

Μην ντρέπεστε να μιλήσετε στον... εαυτό σας!

Καλύτερα βέβαια θα ήταν να μην το κάνετε δημοσίως, ωστόσο μελέτες έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που μιλούν στους εαυτούς τους διατρέχουν μικρότερο κίνδυνο εκδήλωσης γεροντικής άνοιας. Μιλήστε στον εαυτό σας, πείτε του ακόμα και ιστορίες και μόλις βρήκατε έναν ακόμα εξαιρετικό τρόπο για να καθυστερήσετε την απώλεια της μνήμης σας, αλλά και μία ιδανική «συναισθηματική άσκηση». Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί ότι η διήγηση ιστοριών έχει χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της νόσου του Alzheimer, ενώ έχει αποδειχθεί χρήσιμη για τη βελτίωση της λειτουργίας της μνήμης, βοηθώντας στη διατήρηση περισσότερων πληροφοριών!

Διαβάστε διαφορετικά βιβλία και προσπαθήστε να θυμηθείτε την πλοκή!

Ποιος δεν απολαμβάνει ένα καλό βιβλίο κάθε τόσο; Σίγουρα όσοι το χρησιμοποιούν αντί για… υπνωτικά, ωστόσο φέρεται να μην ισχύει μόνο το ρητό ότι όποιος δε διαβάζει ζει μόνο μία ζωή και ένας που διαβάζει χιλιάδες. Και αυτό γιατί μία από τις καλύτερες ασκήσεις μυαλού που μπορείτε να κάνετε για να αντισταθείτε στην απώλεια μνήμης είναι το διάβασμα. Διαβάστε όσο μπορείτε και όσο πιο συχνά μπορείτε! Από βιβλία και δοκίμια, μέχρι άρθρα εφημερίδων και περιοδικών! Οτιδήποτε εφιστά την προσοχή σας! Μπορείτε να διαβάζετε στον ελεύθερο χρόνο σας στο σπίτι, στα μέσα μαζικής μεταφοράς ή ακόμα και όταν περιμένετε στην ουρά! Εξαιρετικό τιπ: Προσπαθήστε να θυμηθείτε την πλοκή των βιβλίων που διαβάσατε πριν αρκετό καιρό και σίγουρα θα ενισχύσετε τη μνήμη σας!

Παιχνίδια του… μυαλού

Υπάρχουν πολλά παιχνίδια/ασκήσεις εκεί έξω που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την «τόνωση» των λειτουργιών του εγκεφάλου σας. Ειδικά ό,τι απαιτεί ταυτόχρονη χρήση χεριών και ματιών ενισχύει σημαντικά την πρόληψη ενάντια στην απώλεια μνήμης. Δε χρειάζεται να κουραστείτε με απαιτητικές ασκήσεις του εγκεφάλου. Μπορείτε να βασιστείτε σε εύκολες ή μέτριες ασκήσεις που ενεργοποιούν τους νευρώνες, στέλνοντας άμεσα μηνύματα στο νευρικό σύστημα και βοηθώντας στην ενδυνάμωση της μνήμης σας.

Μνημονική μέθοδος!

Last but not least, όχι η μνημονιακή με την οποία (ξε)χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια, αλλά η μνημονική μέθοδος! Για παράδειγμα, μπορείτε να συνδέσετε μια οπτική εικόνα με ένα όνομα ή μια λέξη προκειμένου να σας βοηθήσει να θυμάστε ένα πρόσωπο, ή μπορείτε να συνδέσετε ένα αρκτικόλεξο με μία μεγαλύτερη λέξη. Από την άλλη, παρηχήσεις, ομοιοκαταληξίες και αστεία είναι τρεις ακόμη... τρόποι για να θυμηθείτε ονόματα, γεγονότα, στοιχεία και άλλες σημαντικές πληροφορίες.

Διαβάστε περισσότερα

Πηγη

Στάδια ανάπτυξης στα παιδιά ανα ηλικία

 

πηγη

Αγωνιούν για την ομαλή ανάπτυξή του, χαίρονται για τα επιτεύγματά του αλλά πολλές φορές το συγκρίνουν με άλλα παιδιά. Αν και κάθε παιδί έχει διαφορετικό ρυθμό ανάπτυξης, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν τα λεγόμενα «αναπτυξιακά ορόσημα» για να καθορίσουν αν έχει φυσιολογική ή αναπτυξιακή καθυστέρηση.

«Όταν μιλάμε για την ανάπτυξη του παιδιού, αναφερόμαστε στην ικανότητά του να κάνει όλο και πιο σύνθετα πράγματα καθώς μεγαλώνει. Από τη γέννηση του και μέχρι την ηλικία των 5 ετών εξελίσσονται τα πιο σημαντικά στάδια ανάπτυξής του, τα οποία θα σηματοδοτήσουν τη μετέπειτα εξέλιξη του σε διάφορους τομείς.

Βέβαια, θα πρέπει να τονίσουμε ότι τα αναπτυξιακά στάδια δεν εμφανίζονται σε όλα τα παιδιά με τον ίδιο ρυθμό, όμως οι ηλικίες που αναφέρονται αναλυτικά παρακάτω είναι ενδεικτικές για την κατά μέσο όρο εκδήλωση των αντίστοιχων χαρακτηριστικών», εξηγεί ο Μηνάς Καπετανάκης, MD, PhD c, Παιδίατρος – ειδικός Παιδονευρολόγος, Διδάκτωρ Παιδονευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Lund Σουηδίας και μέλος της Παιδονευ-ρολογικής Εταιρείας Σουηδίας.

0 – 1 μηνός

Φέρνει τα χέρια σε μέση γραμμή, δηλαδή κοντά στα μάτια και το στόμαΤα χέρια είναι αρχικά τον περισσότερο χρόνο σφιχτές γροθιές

Γυρίζει το κεφάλι και προς τις δύο πλευρές όταν είναι μπρούμυτα
Το κεφάλι «πέφτει» πίσω όταν ανασηκώνετε το παιδί, η ικανότητα στήριξης της κεφαλής είναι μέτρια

Το αντανακλαστικό του ξαφνιάσματος ή moro. Εκλύεται από έναν ξαφνικό δυ-νατό θόρυβο ή από απότομες κινήσεις, όπως όταν ξεντύνουμε το βρέφος τεντώνε-ται, εκτείνει συμμετρικά τα χέρια και τα πόδια, ανησυχεί ή κλαίει, και αμέσως μετά φέρνει γρήγορα τα χέρια και πόδια στη μέση γραμμή
Αντανακλαστικό και όχι κοινωνικό χαμόγελο
Αισθητηριακή ανάπτυξη (όραση, ακοή, όσφρηση, αφή)

Εστιάζει σε απόσταση ως και περίπου 30 εκατοστά
Τα μάτια κινούνται και συχνά μοιάζει να «αλληθωρίζει»

Προτιμά ασπρόμαυρα σχέδια καθώς η έγχρωμη όραση δεν είναι ακόμα πλήρως α-νεπτυγμένη, αλλά περισσότερο από όλα προτιμά τα πρόσωπα
Προτιμά τις γλυκές μυρωδιές και αναγνωρίζει τη μυρωδιά του μητρικού γάλακτος

2 – 3 μηνών

Ανασηκώνει το κεφάλι και το στήθος όταν βρίσκεται μπρούμυτα
Υποστηρίζει το στήθος με τα χέρια όταν βρίσκεται μπρούμυτα (ανασηκώνεται στους αγκώνες)
Τεντώνει τα πόδια και κλωτσά όταν βρίσκεται ανάσκελα
Ανοιγοκλείνει τις παλάμες. Τον περισσότερο χρόνο οι παλάμες είναι ανοικτές
Φέρνει τα χέρια στο στόμα και σπρώχνει αντικείμενα που κάνουν ήχο
Πιάνει με όλη την παλάμη, πιάνει παιχνίδια με τα δύο χέρια στη μέση γραμμή

Παρατηρεί πρόσωπα, και ακολουθεί κινούμενα αντικείμενα 180ο
Αναγνωρίζει από απόσταση οικεία αντικείμενα και πρόσωπα

4 – 7 μηνών

Ρολλάρει και προς τις δύο κατευθύνσεις (από μπρούμυτα ανάσκελα και αντίστρο-φα)
Κάθεται, δηλαδή έρχεται στην εδραία θέση, αρχικά με υποστήριξη και ύστερα χωρίς

Στηρίζει μέρος του βάρους του στα πόδια
Προσεγγίζει αντικείμενα με το ένα χέρι

Μεταφέρει αντικείμενα από το ένα χέρι στο άλλο
Κρατά αντικείμενα με ολόκληρο το χέρι

Μπορεί να παρακολουθεί κινούμενα αντικείμενα
Γυρίζει στο άκουσμα του ονόματός του

«Θα πρέπει, όμως, να επικοινωνήσετε με τον παιδίατρό σας στην περίπτωση που το παιδί μοιάζει σφιγμένο, με συσπασμένους μύες ή πολύ χαλαρό, δεν μπορεί να κρατή-σει το κεφάλι του ή τον κορμό του στην εδραία θέση, απλώνει μόνο το ένα χέρι, δεν θέλει να το αγκαλιάζετε, δεν δείχνει τρυφερότητα, δεν χαίρεται όταν βρίσκεται με άλλους ανθρώπους, το ένα ή και τα δύο μάτια κινούνται προς τα έξω, έχει ευαισθησία στο φως, δεν ανταποκρίνεται σε ήχους, δεν φέρνει αντικείμενα στο στόμα, δεν γυρίζει από μπρούμυτα ανάσκελα ή το ανάποδο στους 5 μήνες, δεν χαμογελά αυθόρμητα στους 5 μήνες, δεν γελά στους 6 μήνες, δεν προσπαθεί να φτάσει αντικείμενα στους 7 μήνες, δεν παρακολουθεί με το βλέμμα αντικείμενα και προς τις δύο κατευθύνσεις στους 7 μήνες, δεν προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σας ή αν δεν “μπαμπαλίζει” στους 8 μήνες», σημειώνει ο Παιδίατρος – ειδικός Παιδονευρολόγος.

8 – 12 μηνών

Έρχεται και παραμένει σε καθιστή θέση χωρίς βοήθεια

Μπουσουλάει πάνω στην κοιλιά του, έρπει
Στέκεται όρθιο κρατώντας έπιπλα

Περπατάει κρατώντας έπιπλα κατά μήκος
Στέκεται στιγμιαία χωρίς να κρατιέται από πουθενά

Εξερευνά τα αντικείμενα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους
Μιμείται χειρονομίες

Θα πρέπει να συμβουλευθείτε τον παιδίατρο αν δεν μπουσουλάει στους 12 μήνες, «σέρνει» τη μια μεριά του σώματός του όταν μπουσουλάει για περισσότερο από 1 μή-να, δεν στέκεται χωρίς βοήθεια, δεν ψάχνει αντικείμενα που κρύβονται μπροστά του, δεν δείχνει σε εικόνες και αντικείμενα, δεν χρησιμοποιεί λέξεις όπως «μαμά» και «μπαμπά», δεν ακούει στο όνομά του ή δεν χρησιμοποιεί χειρονομίες ή νοήματα.

1 – 2 ετών

Περπατά ανεξάρτητα, και όσο πλησιάζει τα 2 έτη, τρέχει
Μεταφέρει ογκώδη ή πολλά παιχνίδια
Μπορεί να σταθεί στις μύτες των ποδιών

Κλωτσά μπάλα
Σκαρφαλώνει και κατεβαίνει από τα έπιπλα χωρίς βοήθεια
Ανεβαίνει και κατεβαίνει σκάλες κρατώντας την κουπαστή ή το χέρι σας

Δείχνει αντικείμενα όταν τα ονομάζετε
Μιμείται συμπεριφορές ενηλίκων και άλλων παιδιών

Αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ξεχωριστό πρόσωπο από τους άλλους
Χαίρεται όλο και περισσότερο την παρουσία των άλλων παιδιών

«Θα πρέπει να ανησυχήσετε αν το παιδί δεν μπορεί να περπατήσει στους 18 μήνες ή αν περπατά αποκλειστικά στις μύτες ή δεν περπατά στο φυσιολογικό μοτίβο μετά από μερικούς μήνες περπατήματος. Επίσης, αν δεν μπορεί να ακολουθήσει απλές οδηγίες στους 24 μήνες, δεν μπορεί να σπρώξει ένα τροχήλατο παιχνίδι στους 24 μήνες, δεν γνωρίζει τη χρήση κοινών αντικειμένων του νοικοκυριού στους 15 μήνες, δεν μιλά με προτάσεις των δύο λέξεων στους 24 μήνες ή δεν μιμείται πράξεις ή λέξεις», συμβου-λεύει ο Δρ. Μηνάς Καπετανάκης.

3 – 4 ετών

Πηδά και στέκεται στο ένα πόδι για 5 δευτερόλεπτα
Ανεβοκατεβαίνει σκάλες χωρίς υποστήριξη

Κλωτσά μπάλα σε ευθεία
Πετά μπάλα πάνω από το κεφάλι

Μπορεί να πιάσει μια μπάλα που κάνει γκελ

Χρησιμοποιεί ψαλίδι

Ζωγραφίζει κύκλους και τετράγωνα
Αντιγράφει ορισμένα κεφαλαία γράμματα

Χρησιμοποιεί σταθερά κάποιους γραμματικούς κανόνες
Μιλά με προτάσεις των 5-6 λέξεων

Αντιλαμβάνεται την έννοια του μετρήματος και ίσως να μπορεί να μετρήσει λίγο
Ενδιαφέρεται για νέες εμπειρίες

Συνεργάζεται με τα άλλα παιδιά
Παίζει «μαμά και μπαμπάς»
Ντύνεται και ξεντύνεται με ελάχιστη βοήθεια

Αν ωστόσο, σύμφωνα με τον κ. Καπετανάκη, το παιδί δεν μπορεί να κάνει κάτι από τα προαναφερόμενα ή αν αγνοεί τα άλλα παιδιά και δεν απαντά όταν του μιλάτε, αντιστέ-κεται στο ντύσιμο, τον ύπνο και την τουαλέτα, δεν έχει κανέναν αυτοέλεγχο όταν θυμώνει, δεν χρησιμοποιεί προτάσεις με 4 λέξεις και πάνω ή το «εγώ» και το «εσύ» σωστά, τότε θα πρέπει θα πρέπει να ζητήσετε τη βοήθεια ειδικού.

4 – 5 ετών

Στέκεται στο ένα πόδι για 10 δευτερόλεπτα
Πηδά και κάνει κουτσό

Κάνει κούνια και σκαρφαλώνει
Γράφει μερικά γράμματα

Ντύνεται και ξεντύνεται χωρίς βοήθεια
Χρησιμοποιεί πιρούνι, κουτάλι

Θυμάται μέρος μιας ιστορίας. Μιλά με προτάσεις με περισσότερες των 5 λέξεων
Χρησιμοποιεί τον μέλλοντα. Λέει όνομα και διεύθυνση

Μπορεί να καταμετρήσει 10 ή περισσότερα πράγματα
Δείχνει ανεξαρτησία

 Πηγη

Εγκεφαλική πάρεση: «Κλειδί» η σωστή διάγνωση

πηγη

Ο όρος εγκεφαλική πάρεση (Ε.Π.) χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα σύνολο μη εξελισσόμενων διαταραχών που εκδηλώνονται ως ανωμαλίες της κίνησης και της στάσης και οφείλονται σε βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος κατά την πρώιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου. Την τελευταία δεκαετία ο ορισμός της Ε.Π. έχει διευρυνθεί και συμπεριλαμβάνει, εκτός από τα κινητικά προβλήματα, τις δυσκολίες στις αισθητηριακές λειτουργίες (ακοή, όραση, αφή), στην αντίληψη, στις νοητικές λειτουργίες, στην επικοινωνία, στη συμπεριφορά, καθώς και τα δευτεροπαθή μυοσκελετικά προβλήματα και την ύπαρξη ή όχι επιληψίας. 

Τα αίτια της εγκεφαλικής πάρεσης διακρίνονται σε προγεννητικά, περιγεννητικά και μεταγεννητικά.

Οι μορφές της νόσου
Η σπαστική Ε.Π. είναι η πιο συνηθισμένη μορφή της πάθησης, με συχνότητα 80%. Περίπου το 44% των παιδιών με σπαστική Ε.Π. έχουν σπαστική ημιπληγία ή αλλιώς ετερόπλευρη σπαστική Ε.Π.
Η δυσκινητική μορφή της Ε.Π. αποτελεί το 16% των περιπτώσεων της πάθησης. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά με δυσκινητική Ε.Π. γεννιούνται συνήθως τελειόμηνα και με κανονικό βάρος και έχουν συνήθως, αλλά όχι πάντα, επιπλοκές στον τοκετό. 

Η εγκεφαλική πάρεση (Ε.Π.) αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή χρόνιας κινητικής αναπηρίας στα παιδιά.

Η αταξική μορφή της Ε.Π. αποτελεί μόλις το 5% των περιπτώσεων της πάθησης και είναι ένα ανομοιογενές σύνολο όπου συχνά δεν υπάρχουν ξεκάθαρα απεικονιστικά ευρήματα και δεν μπορεί να διαγνωστεί η αιτιολογία της.

Η διάγνωση είναι το «κλειδί» 
Η χρονική στιγμή εμφάνισης της εγκεφαλικής πάρεσης και η διαγνωστική ταυτοποίησή της διαφέρουν από παιδί σε παιδί. Κάποια παιδιά αναγνωρίζονται από τον τοκετό και την περίοδο νοσηλείας τους στη μονάδα θεραπείας νεογνών ως παιδιά υψηλού κινδύνου για Ε.Π., αλλά μπορεί να έχουν άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας κατά την περίοδο αυτή που κρύβουν την πάθηση και δυσχεραίνουν τη διάγνωση. Κάποια άλλα παιδιά διαγιγνώσκονται λόγω ασυμμετρίας στη βάδιση, που εντοπίζεται από τον παιδίατρο ή τον ορθοπεδικό. Στη διαγνωστική προσέγγιση πρέπει το παιδί να έχει συμπτώματα λειτουργικής μειονεξίας στην κίνηση, να συνυπάρχουν νευρολογικά ευρήματα που να υποστηρίζουν τη διάγνωση και πρέπει να μπορεί να αποκλειστεί ότι πρόκειται για εξελισσόμενη νευρολογική νόσο με νέα συμπτώματα.

Για τους παραπάνω λόγους, η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 2-3 ετών και να αξιολογείται μαζί με το ιστορικό του παιδιού, της μητέρας και του τοκετού, για να μπορέσει να διαμορφωθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της εγκεφαλικής βλάβης και του αιτιολογικού υποβάθρου που την προκάλεσε. Η προτεινόμενη χρονολογική ηλικία για να μπορέσει να ταξινομηθεί σωστά το είδος της Ε.Π. είναι το πρώτο έτος ζωής του παιδιού. Σήμερα, η διαχείριση των προβλημάτων που απορρέουν από την πάθηση γίνεται από ομάδες ειδικών με στόχο τη βέλτιστη περίθαλψη των παιδιών.

Από τον κ. ΜΗΝΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ, MD, PhDc, παιδίατρο-παιδονευρολόγο

Πηγη

 

Ειδική Αγωγή και Ένταξη. Ο ρόλος του Ειδικού Παιδαγωγού

πηγη

Ειδική Αγωγή και Ένταξη. Ο ρόλος του Ειδικού Παιδαγωγού

Ειδική Αγωγή και Ένταξη. Ο ρόλος του Ειδικού Παιδαγωγού from Manina Kaouki

Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά!

Χριστός Ανέστη!
Χρόνια Πολλά σε όλους!

Το πρώτο τάμπλετ για τυφλούς με Braille

πηγη

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν των ΗΠΑ δημιούργησαν το πρώτο τάμπλετ για τυφλούς και άτομα με μειωμένη όραση.

Η συσκευή είναι σε θέση να εμφανίζει τα κείμενα με την γνωστή μέθοδο Braille, τα εξογκώματα που με την αφή μπορούν να διαβαστούν.

Πηγη

Hadassah: Θεραπεία για ανακούφιση των χρόνιων πονοκεφάλων στα παιδιά

πηγη

Η θεραπεία εφαρμόζει τη μέθοδο της 

βιοανάδρασης, με τη χρήση εικονικής πραγματικότητας

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Hadassah της Ιερουσαλήμ δημιούργησε θεραπεία για την ανακούφιση των χρόνιων πονοκεφάλων στα παιδιά. Η θεραπεία εφαρμόζει τη μέθοδο της βιοανάδρασης, με τη χρήση εικονικής πραγματικότητας, η οποία καθοδηγεί τον ασθενή να φανταστεί τον εαυτό του χωρίς πόνο.

Οι χρόνιοι πονοκέφαλοι είναι ανάμεσα στις πιο μεγάλες παιδιατρικές ιατρικές προκλήσεις. Κατά κανόνα, οι φαρμακευτικές αγωγές είναι μόνο μερικώς αποτελεσματικές, ενώ η υπερβολική χρήση παυσίπονων μπορεί να αποδειχθεί αντιπαραγωγική. Οι ερευνητές του Hadassah αναζήτησαν εναλλακτική λύση και την βρήκαν στη δισχιδή συμπεριφοριστική προσέγγιση.

Η ομάδα δούλεψε, μεταξύ άλλων, στο γεγονός ότι ο συνδυασμός του να μαθαίνουν τα παιδιά να χαλαρώνουν με το να βλέπουν τους εαυτούς τους σε μια κατάσταση ελεύθερη από τον πονοκέφαλο, θα ενίσχυε την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν τους πονοκεφάλους τους. Η μελέτη έγινε με δέκα παιδιά, των οποίων η μέση συχνότητα πονοκεφάλων ήταν 17 μέρες το μήνα – ο κάθε πονοκέφαλος διάρκειας 19 ωρών αν στο παιδί δεν εχορηγείτο φάρμακο. Με φάρμακα, η διάρκεια μειώνεται κατά μέσο όρο στις έξι ώρες, αλλά το φάρμακο δεν μείωσε τη συχνότητα των πονοκεφάλων.

Στην αρχική συνάντηση, τα παιδιά έβγαλαν φωτογραφίες κάνοντας διάφορους μορφασμούς, από χαρά σε ανυπόφορο πόνο. Οι εικόνες αυτές συνδυάζονταν τότε με γραφικά που απεικόνιζαν τον πόνο. Έπειτα, τα παιδιά καθοδηγούνταν στη διάρκεια 10 συναντήσεων στην εξάσκηση της χαλάρωσης μέσω βιοανάδρασης και στο να συνδυάζουν την επιτυχή χαλάρωση με της ελεύθερες από πόνο εικονικές φωτογραφίες του εαυτού τους. Στη διάρκεια της κάθε συνάντησης, τα παιδιά καθοδηγήθηκαν να κοιτάζουν την οθόνη και να προσπαθούν να χαλαρώσουν, καθώς έβλεπαν εικονικές αναπαραστάσεις του εαυτού τους και του πόνου τους. Η παρουσίαση τούς πήρε από κατάσταση πόνου σε κατάσταση χαλάρωσης χωρίς πόνο. Η επιτυχής χαλάρωση μετρήθηκε μέσω μείωσης της Γαλβανικής Αντίδρασης του Δέρματος (GSR), η οποία αντικατοπτρίζει τις αλλαγές στη συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου που παρακολουθείται με ηλεκτρόδια.

Εννέα από τα παιδιά ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα 10 συναντήσεων και ανέφεραν ότι ο πόνος τους μειώθηκε και η ποιότητα ζωή τους βελτιώθηκε σημαντικά, όταν ρωτήθηκαν στον ένα και στους τρεις μήνες μετά τη θεραπεία. Οι περισσότεροι δήλωσαν μάλιστα ότι εφάρμοσαν τις νεοαποκτηθείσες τους δεξιότητες χαλάρωσης και απεικόνισης και εκτός εργαστηρίου. Οι ερευνητές σημείωσαν, επίσης, ότι «σε όλα τα μέτρα έκβασης, δεν διαπιστώθηκαν οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ των ασθενών με ημικρανίες και αυτών με πονοκεφάλους που προκαλούνται από το στρες». Οι ερευνητές αναφέρουν ότι το σύστημά τους, συνδυάζοντας δηλαδή την βιοανάδραση με την εικονική πραγματικότητα, «είναι εφικτό να χρησιμοποιηθεί παιδιατρικά» και συνεχίζουν την έρευνά τους.

Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Hadassah www.hadassah-med.com) των Ιεροσολύμων είναι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα νοσοκομειακά κέντρα αλλά και κέντρα ιατρικής έρευνας, της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Παρέχει ιατρική περίθαλψη και θεραπεία σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, από όλο τον κόσμο, κάθε χρόνο. Μεγάλος αριθμός ασθενών από την Κύπρο και την Ελλάδα επισκέπτονται, κάθε χρόνο, το Hadassah για διάγνωση ή για θεραπείες, πολλές από τις οποίες προσφέρονται μόνο από το νοσοκομείο αυτό.

Ο ιατρικός οργανισμός iMER www.imer.biz είναι το διεθνές γραφείο ασθενών του Νοσοκομείου Hadassah. Η iMER, με γραφεία στην Κύπρο, Αυστρία, Γερμανία, Ισραήλ, Ρωσία, Ουκρανία, Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία, σε συνεργασία με το Hadassah, προσφέρει υπηρεσίες αξιολόγησης της κατάστασης ενός ασθενούς, ετοιμασίας σωστού ιατρικού πλάνου και παραπομπής στο ανάλογο τμήμα του Hadassah.

Hadassah: Novel treatment to alleviate children’s chronic headaches

Chronic headaches are one of the most 

widespread pediatric medical challenges

A multidisciplinary team from the Hadassah Medical Organization and Hebrew University has designed a novel treatment to alleviate children’s chronic headaches. The treatment consists of biofeedback to trigger relaxation, coupled with a virtual reality system that leads the patient to visualize a pain-free self.

Chronic headaches are one of the most widespread pediatric medical challenges. Typically, pharmacological treatments are only partially effective and overuse of pain medications can prove counterproductive. Recognizing this, Hadassah’s researchers looked for an alternative. They found it in their two-prong behavioral approach.

The team hypothesized that virtual reality could serve as an efficient and perhaps more potent replacement for guided imagery, particularly for those children who have difficulty following imagery suggestions. In addition, they predicted that the combination of learning to relax and viewing themselves in a headache-free state would enhance the children’s ability to cope with their headaches. The study involved ten children, whose average headache frequency was 17 days per month–each headache lasting 19 hours if the child did not take medicine. With medication, the duration decreased to an average of 6 hours, but the pain medicine did not diminish the frequency of the headaches.

During the initial meeting, the children had their pictures taken with different facial expressions–ranging from happy to agony. These pictures were then combined with graphics of pain which the children reported were appropriate to the facial expression. The children were then guided during the course of the 10 sessions to practice relaxation with biofeedback and to associate successful relaxation with pain-free virtual images of themselves. During each session, the children were instructed to gaze at the screen and try to relax, as they viewed virtual representations of themselves and their pain. The presentation took them from a painful state to a relaxed pain-free state. Successful relaxation was measured through reduction in “galvanic skin response” (GSR), which reflects changes in a person’s emotional state that are tracked with electrodes.

Nine of the children completed the 10-session program and reported that their pain lessened and their quality of life improved significantly when asked one and three months following treatment. Most also said they applied their newly acquired relaxation and imagery skills outside of the laboratory. The researchers note that “in all outcome measures, no differences were found between the migraine and tension-type headache patients.”

Offering an explanation for the program’s success, the researchers relate that watching pain decline in another person or in a virtual image of oneself may relieve pain in the observer. “Obviously, they add, “this hypothesis needs to be examined in the future using brain imaging techniques. The researchers conclude, however, that their system, combining biofeedback and virtual reality, “is feasible for pediatric use” and advocate for larger studies to confirm their findings. A new double-blind study is now in progress at Hadassah.

For more than 100 years, Hadassah (www.hadassah-med.com) has been a leader in medicine and nursing in Israel, laying the foundation and setting the standards for the country’s modern health care system. The majority of medical breakthroughs in Israel have taken place there. With more than 130 departments and clinics, Hadassah-Ein Kerem provides Israel’s most advanced diagnostic and therapeutic services for the local and national population and a significant number of international patients.

iMER (www.imer.biz) is the international patients office of the Hadassah University Hospital in Jerusalem. iMER, with offices in Cyprus, Austria, Germany, Israel, Russia, Ukraine, Azerbaijan and Georgia, in cooperation with Hadassah, offers patients assessment services, the preparation of a medical plan and referral to the appropriate Hadassah units.

Πηγη

Αναπτυξιολογικός έλεγχος στο παιδί

πηγη

Καθώς το παιδί μεγαλώνει και αναπτύσσει τις δεξιότητές του, είναι πιθανό να παρατηρηθούν, για διάφορους λόγους, αρκετές διαφοροποιήσεις σε σχέση με αυτό που όλοι θεωρούμε φυσιολογική ανάπτυξη. Παρότι όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια και οι διαφορές είναι εύλογες, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η εκτίμηση του ειδικού είναι αναγκαία.


Η αναπτυξιολογική εκτίμηση είναι μια διαδικασία που αποσκοπεί στη βαθύτερη κατανόηση των κινητικών, κοινωνικών, ακουστικών, γλωσσικών, οπτικοκινητικών και κριτικών δεξιοτήτων του παιδιού, καθώς και των ευκαιριών που του δίνονται από το οικογενειακό και εκπαιδευτικό περιβάλλον, έτσι ώστε να πετύχει το καλύτερο αναπτυξιακό δυναμικό του.
Συγκεκριμένα, ο εξειδικευμένος Παιδίατρος - Αναπτυξιολόγος είναι ο επιστήμονας με την κατάλληλη εκπαίδευση και πείρα για τη διάγνωση και την παροχή εξειδικευμένης παρέμβασης σε παιδιά με υποψία:

• αναπτυξιακής καθυστέρησης
• μαθησιακών δυσκολιών
• δυσλεξίας
• καθυστέρησης λόγου
• γλωσσικών διαταραχών
• διαταραχών συμπεριφοράς
• διαταραχών αυτιστικού τύπου
• διάσπασης προσοχής ή/και υπερκινητικότητας
• νοητικής υστέρησης
• ευφυΐας - χαρισματικά παιδιά
• διαταραχών κινητικών δεξιοτήτων
• αναπτυξιακών προβλημάτων σε παιδιά με προωρότητα
• αναπτυξιακών προβλημάτων σε παιδιά με χρόνια νευρολογικά νοσήματα.

Τι πρέπει να γνωρίζουμε
Κατά την επίσκεψη της οικογένειας στο Αναπτυξιακό Παιδιατρικό Ιατρείο, γίνεται ενδελεχής διερεύνηση κάθε παιδιού και της οικογένειας για να τεθεί σφαιρική διάγνωση τόσο σε οργανικό όσο και σε ψυχολογικό και εξελικτικό επίπεδο.
Η διαδικασία αυτή περιλαμβάνει λεπτομερές αναπτυξιακό ιστορικό, παιδιατρική και νευρολογική εξέταση και αναπτυξιολογική εξέταση με τη χρήση ειδικών αναπτυξιακών δοκιμασιών (τεστ), που βασίζονται στην αυθόρμητη και ελεύθερη συνεργασία του βρέφους, νηπίου, παιδιού ή εφήβου ώστε να διερευνηθούν όλες οι δεξιότητές του, στη μέγιστη έκφρασή τους.
Ακολουθεί συμβουλευτική της οικογένειας και περαιτέρω παραπομπή, αν είναι αναγκαίο, για εξειδικευμένη θεραπευτική παρέμβαση.
Οι γονείς, ο παιδίατρος και οι θεραπευτές του παιδιού λαμβάνουν λεπτομερή γραπτή αναφορά της αναπτυξιακής εκτίμησης και δημιουργείται μια σχέση εμπιστοσύνης και εχεμύθειας, απαραίτητη για την περαιτέρω καθοδήγηση της οικογένειας και την παρακολούθηση του παιδιού.
Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις στις οποίες η εκτίμηση από ειδικό κρίνεται αναγκαία:

• Αν οι γονείς πιστεύουν ότι το παιδί τους είναι 'πίσω' ή βλέπουν σημεία στην ανάπτυξή του που τους ανησυχούν.
• Αν ο παιδίατρος συμβουλεύσει τους γονείς να ζητήσουν ειδική βοήθεια.
• Αν υπάρχει κάποιο διαγνωσμένο πρόβλημα ή αναπηρία.
• Αν το παιδί ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου, π.χ. προωρότητα, πολύ χαμηλό βάρος γέννησης, ή υπάρχει κάποιος κληρονομικός παράγοντας ή οικογενειακό ιστορικό.

Όταν ο γονέας ανησυχεί, συνήθως έχει δίκιο. Καλό είναι, λοιπόν, αν ανησυχείτε ή έχετε υποψίες για τη φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού σας, να συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας και να επισκεφτείτε έγκαιρα έναν αναπτυξιολόγο, ο οποίος θα εκτιμήσει κατάλληλα αν πρέπει να προχωρήσει σε διαγνωστικές διαδικασίες ή αν πρόκειται απλώς για φυσιολογικές παραλλαγές της ανάπτυξης.

Μερικές απλές συμβουλές

• Κατά τη διάρκεια της εκτίμησης καλό θα είναι να μην ξεχνάτε ότι εσείς είστε οι γονείς του παιδιού: τα συναισθήματά σας και οι προσωπικές σας παρατηρήσεις έχουν μεγάλη σημασία.
• Δεν απαιτείται κανένας από εσάς να γνωρίζει την ορολογία της παιδιατρικής ή της αναπτυξιακής παιδιατρικής. Ο ειδικός θα συνομιλήσει μαζί σας με απλό και κατανοητό τρόπο.
• Μη φοβάστε να διαφωνήσετε. Το να αποδεχτείτε μια αξιολόγηση την οποία κατά βάθος απορρίπτετε δεν θα έχει κανένα όφελος για το παιδί, για εσάς ή για τον ειδικό.
• Είναι επιθυμητό, αν και δύσκολο πολλές φορές, να έρχονται και οι δύο γονείς στην αξιολόγηση. Έτσι, μπορούν να δοθούν περισσότερες πληροφορίες για το παιδί, το οποίο ίσως νιώσει πιο άνετα να ξεδιπλώσει όλο το δυναμικό του, και οι γονείς μπορούν μετά να συζητήσουν ευκολότερα το πόρισμα της εξέτασης.
• Παρότι τα μικρά παιδιά δεν αποχωρίζονται ποτέ τους γονείς τους κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, να είστε έτοιμοι να δεχτείτε ότι ο αναπτυξιακός παιδίατρος μπορεί να σας ζητήσει να μη συμμετέχετε καθόλου σε αυτήν. Διαφορετικά, οτιδήποτε πετύχει το παιδί σας θα αποδίδεται στη βοήθεια ή στην παρέμβασή σας και όχι στις δικές του δυνατότητες, κάτι που προφανώς το αδικεί.
• Σιγουρευτείτε ότι ξεκαθαρίζετε από την αρχή για ποιον λόγο ήρθατε και ποιες είναι οι βαθύτερες ανησυχίες σας. Να είστε έτοιμοι όμως να ακούσετε και ανησυχίες που εγείρονται στον αναπτυξιολόγο (και επομένως και σε σας) κατά τη διάρκεια της εξέτασης.
• Εάν διαγνωστεί κάποια δυσκολία στο παιδί σας, όσο μεγάλη και αν είναι η ανησυχία σας και η τάση να φροντίσετε όσο καλύτερα μπορείτε το παιδί σας, μην ξεχνάτε να φροντίζετε τον εαυτό σας και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σας. Μια υγιής και ενωμένη οικογένεια είναι ο καλύτερος σύμμαχος για ένα παιδί με αναπτυξιακό πρόβλημα.
• Μη διστάζετε να μοιράζεστε τις εμπειρίες σας και τα συναισθήματά σας με άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα. Όχι μόνο θα μάθετε από την εμπειρία τους, αλλά και θα βοηθήσετε κάποιους να φροντίσουν καλύτερα το παιδί τους και αυτό θα σας δώσει μεγάλο κουράγιο.
• Η φροντίδα και η καθοδήγηση ενός παιδιού με αναπτυξιακό πρόβλημα και της οικογένειάς του είναι έργο ομάδας ειδικών. Ο αναπτυξιακός παιδίατρος θα σας συμβουλέψει για τις εξετάσεις που πιθανώς θα χρειαστεί το παιδί σας, αλλά και για τον ειδικό λογοθεραπευτή, εργοθεραπευτή, φυσιοθεραπευτή, ψυχολόγο, ειδικό παιδαγωγό ή μουσικοθεραπευτή στους οποίους θα σας παραπέμψει. Οι ειδικοί που συμμετέχουν στην ομάδα αυτή βρίσκονται σε συνεχή αλληλοενημέρωση και αλληλοϋποστήριξη.

Πηγές: Δρ Κωνσταντίνα Γκόλτσιου, Παιδίατρος - Αναπτυξιολόγος, Επιστημονική Συνεργάτιδα Παίδων ΜΗΤΕΡΑ.

Πηγή

Μεγάλος Διαγωνισμός !

Με μεγάλη μας χαρά είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε την έναρξη του  

Μεγάλου μας Χριστουγεννιάτικου Διαγωνισμού!

Η Ειδική Διαπαιδαγώγηση σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο ΣΤΡΑΤΗΣ και με την συγγραφέα του βιβλίου "Δυσκολεύομαι στα Δίψηφα Σύμφωνα και Φωνήεντα" Καούκη Μανίνα,

προσφέρουν μέσα από το διαγωνισμό σε 5 τυχερούς από ένα βιβλίο!

Η διαδικασία είναι πολύ απλή κάνετε like ή share την ανάρτηση του διαγωνισμού στην σελίδα της Ειδικής Διαπαιδαγώγησης στο facebook 

https://www.facebook.com/eidikidiapaidagogisi/

Οι 5 τυχεροί θα αναδειχθούν μέσα από κλήρωση που θα γίνει στο (https://www.random.org/)

Διάρκεια Διαγωνισμού : 13/12 - 27/12 

οι 5 τυχεροί θα παραλάβουν το βιβλίο τους από τις εκδόσεις ΣΤΡΑΤΗΣ

Ένα βιβλίο για μαθητές που αντιμετωπίζουν γενικευμένες και ειδικές μαθησιακές δυσκολίες στον γραπτό και στον προφορικό λόγο

Το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς και ειδικούς. Είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα με έτοιμα φύλλα εργασίας. Διαθέτει πλήθος δομημένων ασκήσεων, ώστε να αντιμετωπίσει δυσκολίες στο σχηματισμό λέξεων, προτάσεων αλλά και κειμένων. Αφορά μαθητές που αντιμετωπίζουν γενικευμένες και ειδικές μαθησιακές δυσκολίες στον γραπτό αλλά και στον προφορικό λόγο.

Στη συσκευασία του βιβλίου περιέχεται: α. επιτραπέζιο παιχνίδι, β. πιόνια και ζάρια.

Πρόγραμμα αντιμετώπισης:

• Ορθογραφία
• Φωνολογική συνειδητοποίηση
• Ανάγνωση
• Αναγνωστική κατανόηση λέξεων – προτάσεων – κειμένων
• Οπτικοκινητικός συντονισμός
• Μνήμη
• Έκφραση – Άρθρωση
• Οπτική διάκριση
• Προσανατολισμός στη γραφή
• Ακουστική μνήμη
• Φωνολογική γραφή

ISBN:	978-960-6660-252
Ημερομηνία έκδοσης:	Οκτώβριος 2015
Σελίδες:	104
Στοιχεία έκδοσης:	χαρτόδετο 16,5*24 cm
Λιανική Τιμή:	€13,50

 Ευχαριστούμε θερμά τις εκδόσεις ΣΤΡΑΤΗΣ 
(http://www.kapsimi.gr/ekdoseis-stratis)
Εκδόσεις ΚΨΜ
Βιβλιοπωλείο ΚΨΜ- κεντρική διάθεση:
Ζ. Πηγής 55-57 (Ζ. Πηγής & Αραχώβης, Εξάρχεια)
106 81 Αθήνα
τηλ. 210 38 13 838, 210 38 39 711, fax: 210-38 39 713
e-mail: info@kapsimi.gr

και την συγγραφέα του βιβλίου Μανίνα Καούκη

Καλή Επιτυχία!

 

Πρωτοποριακό...Kinems: Τα Διαδραστικά Παιχνίδια στην Ειδική Εκπαίδευση

H Kinems αναπτύσσει εκπαιδευτικά διαδραστικά παιχνίδια για παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, όπως ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) ή Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες.
Η πρωτοποριακή τεχνολογία της κάμερας Kinect της Microsoft εξασφαλίζει φυσική αλληλεπίδραση μεταξύ χρήστη και οθόνης. Ουσιαστικά καταργείται η ανάγκη διαμεσολάβησης μιας δεύτερης συσκευής (χειριστήριο, ποντίκι, πληκτρολόγιο), ή της άμεσης επαφής με τη συσκευή (touch). Ο ίδιος ο χρήστης γίνεται το τηλεχειριστήριο, αφού η κάμερα Kinect ανιχνεύει τη φυσική κίνηση του.

Το παιδί ελέγχει το παιχνίδι από απόσταση, χωρίς να έρχεται σε επαφή με την οθόνη, γεγονός που κάνει την εκπαιδευτική διαδικασία διασκεδαστικότερη και τη μετατρέπει σε μοναδική εμπειρία. Κάθε δραστηριότητα προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες και τις δυνατότητες του κάθε παιδιού.
Η καινοτόμος αυτή ιδέα πολύ σύντομα προσέλκυσε το ενδιαφέρον τόσο του ακαδημαϊκού, όσο και του επιχειρηματικού κόσμου, και άμεσα η τεχνολογία του Kinect βρήκε εφαρμογή σε πολλά νέα πεδία, όπως στην ιατρική για αποθεραπεία και και στην ειδική αγωγή.
Για πρώτη φορά φέτος η Kinems χορηγεί πιστοποιημένη επάρκεια μέσα από 3 κύκλους σεμιναρίων (GUIDE- PROFESSIONAL- PLUS). Το πρώτο σεμινάριο του κύκλου GUIDE θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015 στην Αθήνα.

 Πηγή

Ο ρόλος του παιδαγωγού στον παιδικό ιδεοψυχαναγκασμό

πηγη

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες ιδεοληψίες ή/και καταναγκασμούς, οι οποίοι προκαλούν έντονη υποκειμενική ενόχληση στο άτομο που τους βιώνει, καθώς καταναλώνει περισσότερο από μία ώρα την ημέρα για την ενασχόληση μαζί τους, με αποτέλεσμα να προκαλούν σημαντική έκπτωση της λειτουργικότητας στην καθημερινότητά του, επηρεάζοντας τις συνήθειές του, το σχολείο και τις σχέσεις του με τους άλλους. Οι ιδεοληψίες είναι επίμονες ιδέες, σκέψεις, παρορμήσεις ή εικόνες, τις οποίες το άτομο βιώνει ως εισβολή και του προκαλούν άγχος και δυσφορία. Το άτομο αναγνωρίζει τις σκέψεις αυτές ως παράλογες και ανεπιθύμητες και συνήθως συνοδεύονται από συναισθήματα φόβου. Πιθανώς τα παιδιά να μην δύνανται να περιγράψουν επακριβώς το περιεχόμενο των ιδεοληψιών. Οι καταναγκασμοί είναι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές ή νοητικές πράξεις, τις οποίες το άτομο νιώθει αναγκασμένο να εκτελέσει ως απάντηση στην ιδεοληψία. Οι καταναγκασμοί μειώνουν το άγχος που δημιουργούν οι ιδεοληψίες, καθώς το άτομο θεωρεί ότι αποτρέπουν να συμβεί αυτό για το οποίο φοβάται, που ορίζεται από την έμμονη σκέψη-ιδεοληψία. Το άτομο γνωρίζει ότι οι καταναγκαστικές πράξεις στις οποίες προβαίνει είναι ανούσιες. Ωστόσο τα παιδιά και οι έφηβοι είναι λιγότερο πιθανό να έχουν αυτή την επίγνωση.

Τα συμπτώματα που παρατηρούνται στα παιδιά με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ουσιαστικά δεν διαφέρουν από αυτά των ενηλίκων. Αυτά που εμφανίζονται συχνότερα αφορούν ιδεοληψίες μόλυνσης και καταναγκαστικό πλύσιμο, έντονους φόβους των παιδιών για την ασφάλεια των ίδιων ή των γονιών τους, επαναλαμβανόμενους ελέγχους του σπιτιού (για παράδειγμα επαναλαμβανόμενος έλεγχος εάν είναι κλειδωμένη η εξώπορτα του σπιτιού) που προκύπτουν από τις αμφιβολίες των παιδιών, επαναληπτικό μέτρημα και σιωπηλές προσευχές. Οι καταναγκαστικές πράξεις επαναλαμβάνονται μέχρι να γίνουν τέλειες (όπως ορίζεται το «τέλειο» από το άτομο) και απόλυτα σωστές. Το επαναλαμβανόμενο διάβασμα και γράψιμο των εργασιών των παιδιών για το σχολείο, που εμφανίζεται ως καταναγκασμός, επηρεάζει σε ορισμένες περιπτώσεις αρνητικά τη σχολική επίδοση. Σε λίγες περιπτώσεις, όσον αφορά τα παιδιά, οι ιδεοληψίες μπορεί να αφορούν εικόνες σεξουαλικού ή επιθετικού  περιεχομένου και αυτοτραυματισμού.

Τα παιδιά που πάσχουν από ιδεοψυχαναγκασμό συνήθως αναφέρουν ότι κάνουν συνεχώς σκέψεις που δεν τις θέλουν και προσπαθούν να καταπιέσουν. Ακόμη μπορεί να προβούν σε συμπεριφορές τελετουργικού χαρακτήρα, για παράδειγμα να αναβοσβήσουν το φώς επτά φορές (καταναγκασμός) για να μην πάθει κανείς κακό (ιδεοληψία). Άλλες τυπικές συμπεριφορές των παιδιών με ψυχαναγκαστικά συμπτώματα είναι η επίμονη τοποθέτηση των παιχνιδιών σε τάξη, η αποφυγή των σχισμών στα πλακάκια του πεζοδρομίου και η εμμονή με προσωπικά αγαπημένα αντικείμενα που δεν αποχωρίζονται ποτέ, συμπεριφορές που δεν είναι απαραίτητο ότι αποδεικνύουν την ύπαρξη ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής, εντούτοις δεν πρέπει να παραβλεφθούν εάν επιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή στα παιδιά μπορεί να συνυπάρχει με άλλες αγχώδεις διαταραχές, όπως είναι το άγχος αποχωρισμού, με καταθλιπτική διαταραχή, με τη διαταραχή Tourette και τικ, με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας και με την εναντιωματική διαταραχή. Οι παραπάνω διαταραχές εμφανίζονται στα παιδιά ως οι πιο συχνές σε συνδυασμό με τον ιδεοψυχαναγκασμό, έτσι ώστε να παρατηρείται συννοσηρότητα.

Ο ρόλος του παιδαγωγού είναι εξαιρετικά σημαντικός ιδιαίτερα όσον αφορά τη διάγνωση της διαταραχής στα παιδιά. Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη διαταραχή συχνά υποδιαγιγνώσκεται, λόγω της απόκρυψης των συμπτωμάτων από το άτομο, και το γεγονός ότι οι γονείς οδηγούνται στους ειδικούς όταν παρατηρούν τα δευτερογενή προβλήματα που προκύπτουν από τη διαταραχή, όπως για παράδειγμα η πτώση της σχολικής επίδοσης, συμβάλλουν στη καθυστερημένη διάγνωση. Επομένως ο παιδαγωγός οφείλει να παρατηρεί τη δυσλειτουργία στη ζωή του παιδιού και να επισημαίνει στους γονείς την ανάγκη για περαιτέρω διερεύνηση της κατάστασης.

Σε ένα πρώτο στάδιο ο παιδαγωγός πρέπει να γνωρίζει τη συμπτωματολογία και τη φύση της διαταραχής, έτσι ώστε να είναι σε θέση να αναγνωρίσει τους καταναγκασμούς στους οποίους προβαίνει το παιδί. Στη συνέχεια πρέπει να συζητήσει με το παιδί, με σκοπό να αξιολογήσει την κατάσταση, γεγονός που προϋποθέτει μία καλή σχέση δασκάλου-μαθητή. Επίσης, η συζήτηση με τους γονείς ή τους κηδεμόνες του παιδιού είναι απαραίτητη και περιλαμβάνει την ενημέρωση για τη συμπεριφορά του παιδιού, για τη διαταραχή και για τις μεθόδους αντιμετώπισης, όπως η συμπεριφορική-γνωσιακή ψυχοθεραπεία και η φαρμακοθεραπεία, με τους αναστολείς επαναπρόσληψης της σεροτονίνης. Είναι αναγκαίο οι γονείς να πεισθούν να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό, καθώς εκείνος θα βοηθήσει στη βελτίωση της ζωής του παιδιού και των γονέων. Για αυτό το λόγο πρέπει να γνωστοποιηθούν στους γονείς οι συνέπειες της διαταραχής και εκείνοι να ενισχυθούν από τον παιδαγωγό στην αναζήτηση έγκαιρης βοήθειας και παρέμβασης. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ενοχοποιηθεί το παιδί ή η οικογένειά του. Η οικογένεια επηρεάζει τον τρόπο εμφάνισης της διαταραχής, αλλά επίσης επηρεάζεται από αυτήν. Για αυτό το λόγο συστήνεται από τους ειδικούς ψυχικής υγείας οικογενειακή θεραπεία, κατά την οποία τα μέλη της οικογένειας ενημερώνονται για τη φύση της ασθένειας και μαθαίνουν πως να δείχνουν κατανόηση στο άτομο που πάσχει, χωρίς ωστόσο να ενθαρρύνουν την ψυχαναγκαστική συμπεριφορά. Πρέπει να τονιστεί, όμως, ότι σε καμία περίπτωση τα προβλήματα που ενδεχομένως να αντιμετωπίζει μία οικογένεια δεν έχουν αιτιώδη σχέση με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, δηλαδή δεν την προκαλούν.

Εφόσον έχουν ενημερωθεί οι γονείς ο παιδαγωγός αναλαμβάνει το ρόλο του βοηθού και συμμάχου του παιδιού και της οικογένειάς του με το να δείχνει υπομονή και κατανόηση στα συμπτώματα του παιδιού, δηλαδή τους καταναγκασμούς του, με το να ενθαρρύνει το παιδί στην προσπάθειά του να ξεπεράσει τη διαταραχή που το ταλανίζει, με το να βοηθήσει στην αποσύνδεση της διαταραχής και των συμπτωμάτων από το ίδιο το παιδί ως προσωπικότητα. Είναι πολύ σημαντικό για το παιδί να διαχωρίζεται η διαταραχή από το ίδιο και να χαρακτηρίζεται η συμπεριφορά του και όχι το άτομό του, με όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του και τις δυνατότητες και ικανότητές του, οι οποίες δεν επηρεάζονται σε κανέναν βαθμό από την διαταραχή. Ακόμη ο παιδαγωγός μπορεί να βοηθήσει τον ειδικό ψυχικής υγείας δίνοντάς του πληροφορίες που αφορούν τη λειτουργικότητα και τη συμπεριφορά του παιδιού στο σχολικό χώρο.

Κατά συνέπεια, μέσω της ομαλής και στενής διαπροσωπικής επαφής και επικοινωνίας δασκάλου-μαθητή ενθαρρύνονται και οι συμμαθητές του παιδιού που ασθενεί στη κοινωνικοποίηση και στη μη απομόνωσή του. Η απόρριψη και η τιμωρία ή η ποινή αποτελούν μέσα, τα οποία δυσχεραίνουν το παιδί στην αντιμετώπιση και τη διαχείριση αυτού που βιώνει και το παρακινούν είτε να θεωρήσει πως είναι το ίδιο υπεύθυνο για ό, τι συμβαίνει και να στραφεί σε αυτοκατηγορίες και ενοχικές σκέψεις που το οδηγούν σε καταθλιπτικά συμπτώματα και διαφόρων ειδών φοβίες, είτε σε επιθετικές συμπεριφορές που κρύβουν στον πυρήνα τους αισθήματα αναξιότητας, μειονεξίας και ματαίωσης.

Σε κάθε περίπτωση η πρόωρη και έγκυρη θεραπευτική παρέμβαση είναι απαραίτητη, καθώς συμβάλλει στην καλή πρόγνωση της διαταραχής. Ο ρόλος του σύγχρονου παιδαγωγού είναι σημαντικός για την πρόληψη μίας πιθανής επιδείνωσης της διαταραχής, μέσω της έγκαιρης επισήμανσής της στους γονείς και της συμβολής του κατά τη διάρκεια αντιμετώπισής της.

Βιβλιογραφία:
Herbert, M. (1998). Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα

Μάνου, Ν. (1997) Βασικά στοιχεία Κλινικής Ψυχιατρικής. Θεσσαλονίκη: University Studio Press

Από τη Νίκη Γκατζέλια, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας

Πηγή