Εγκεφαλική πάρεση: «Κλειδί» η σωστή διάγνωση

πηγη

Ο όρος εγκεφαλική πάρεση (Ε.Π.) χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα σύνολο μη εξελισσόμενων διαταραχών που εκδηλώνονται ως ανωμαλίες της κίνησης και της στάσης και οφείλονται σε βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος κατά την πρώιμη περίοδο της ανάπτυξης του εγκεφάλου. Την τελευταία δεκαετία ο ορισμός της Ε.Π. έχει διευρυνθεί και συμπεριλαμβάνει, εκτός από τα κινητικά προβλήματα, τις δυσκολίες στις αισθητηριακές λειτουργίες (ακοή, όραση, αφή), στην αντίληψη, στις νοητικές λειτουργίες, στην επικοινωνία, στη συμπεριφορά, καθώς και τα δευτεροπαθή μυοσκελετικά προβλήματα και την ύπαρξη ή όχι επιληψίας. 

Τα αίτια της εγκεφαλικής πάρεσης διακρίνονται σε προγεννητικά, περιγεννητικά και μεταγεννητικά.

Οι μορφές της νόσου
Η σπαστική Ε.Π. είναι η πιο συνηθισμένη μορφή της πάθησης, με συχνότητα 80%. Περίπου το 44% των παιδιών με σπαστική Ε.Π. έχουν σπαστική ημιπληγία ή αλλιώς ετερόπλευρη σπαστική Ε.Π.
Η δυσκινητική μορφή της Ε.Π. αποτελεί το 16% των περιπτώσεων της πάθησης. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά με δυσκινητική Ε.Π. γεννιούνται συνήθως τελειόμηνα και με κανονικό βάρος και έχουν συνήθως, αλλά όχι πάντα, επιπλοκές στον τοκετό. 

Η εγκεφαλική πάρεση (Ε.Π.) αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή χρόνιας κινητικής αναπηρίας στα παιδιά.

Η αταξική μορφή της Ε.Π. αποτελεί μόλις το 5% των περιπτώσεων της πάθησης και είναι ένα ανομοιογενές σύνολο όπου συχνά δεν υπάρχουν ξεκάθαρα απεικονιστικά ευρήματα και δεν μπορεί να διαγνωστεί η αιτιολογία της.

Η διάγνωση είναι το «κλειδί» 
Η χρονική στιγμή εμφάνισης της εγκεφαλικής πάρεσης και η διαγνωστική ταυτοποίησή της διαφέρουν από παιδί σε παιδί. Κάποια παιδιά αναγνωρίζονται από τον τοκετό και την περίοδο νοσηλείας τους στη μονάδα θεραπείας νεογνών ως παιδιά υψηλού κινδύνου για Ε.Π., αλλά μπορεί να έχουν άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας κατά την περίοδο αυτή που κρύβουν την πάθηση και δυσχεραίνουν τη διάγνωση. Κάποια άλλα παιδιά διαγιγνώσκονται λόγω ασυμμετρίας στη βάδιση, που εντοπίζεται από τον παιδίατρο ή τον ορθοπεδικό. Στη διαγνωστική προσέγγιση πρέπει το παιδί να έχει συμπτώματα λειτουργικής μειονεξίας στην κίνηση, να συνυπάρχουν νευρολογικά ευρήματα που να υποστηρίζουν τη διάγνωση και πρέπει να μπορεί να αποκλειστεί ότι πρόκειται για εξελισσόμενη νευρολογική νόσο με νέα συμπτώματα.

Για τους παραπάνω λόγους, η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 2-3 ετών και να αξιολογείται μαζί με το ιστορικό του παιδιού, της μητέρας και του τοκετού, για να μπορέσει να διαμορφωθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της εγκεφαλικής βλάβης και του αιτιολογικού υποβάθρου που την προκάλεσε. Η προτεινόμενη χρονολογική ηλικία για να μπορέσει να ταξινομηθεί σωστά το είδος της Ε.Π. είναι το πρώτο έτος ζωής του παιδιού. Σήμερα, η διαχείριση των προβλημάτων που απορρέουν από την πάθηση γίνεται από ομάδες ειδικών με στόχο τη βέλτιστη περίθαλψη των παιδιών.

Από τον κ. ΜΗΝΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ, MD, PhDc, παιδίατρο-παιδονευρολόγο

Πηγη

 

Το βίντεο για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που "λύγισε" όλο το διαδίκτυο

πηγη

Το βίντεο για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες που "λύγισε" όλο το διαδίκτυο

Το βίντεο για τα παιδιά με ειδικές ικανότητες και την ανθρωπιά

Το γύρο του διαδικτύου έχει κάνει το βίντεο που προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη και ειδικά τα παιδιά, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες.

Αν σταματήσουμε να βλέπουμε την αναπηρία ως εμπόδιο, τότε μπορούμε να βελτιώσουμε πολύ τη ζωή συνανθρώπων μας που το έχουν ανάγκη...

 

Πηγη

Καταπληκτικό!Πώς περπάτησαν ξανά παράλυτες μαϊμούδες..

πηγη

Πώς περπάτησαν ξανά παράλυτες μαϊμούδες -Με εμφυτεύματα σε δύο σημεία [βίντεο]

Επιστήμονες ανέπτυξαν μια νέα νευροπροσθετική τεχνολογία που αποκαθιστά την κινητικότητα σε παράλυτα πειραματόζωα.

Το σύστημα, που δημιουργεί σε πραγματικό χρόνο μια ασύρματη «γέφυρα» ανάμεσα στον εγκέφαλο και στη σπονδυλική στήλη, ελπίζεται ότι μελλοντικά θα αξιοποιηθεί και από παράλυτους ανθρώπους.

Πρόκειται για μια εμφυτεύσιμη ασύρματη διεπαφή εγκεφάλου-σπονδυλικής στήλης, η οποία παρακάμπτει το τραύμα που προκάλεσε την παράλυση. Συνολικά το σύστημα αποτελείται από πέντε μέρη: ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα (περιέχει σχεδόν 100 ηλεκτρόδια), ένα εμφύτευμα στη σπονδυλική στήλη (με 16 ηλεκτρόδια), μια συσκευή εγκεφαλικής καταγραφής και ασύρματης μετάδοσης σημάτων, μια εμφυτεύσιμη γεννήτρια ηλεκτρικών ερεθισμάτων και ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν αποκωδικο 00004000 ποιημένα σήματα από περιοχές του εγκεφάλου, προκειμένου να ελεγχθεί η κίνηση ενός ρομποτικού ή προσθετικού χεριού, ενώ σε μια περίπτωση ακόμη και του ίδιου του παράλυτου χεριού ενός ασθενούς. Έως τώρα όμως δεν είχε δοκιμασθεί η μέθοδος αυτή για την αποκατάσταση της κίνησης των ποδιών.

πηγη

Οι ερευνητές από διάφορες χώρες (Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία, ΗΠΑ), με επικεφαλής τον Γκρεγκουάρ Κουρτίν του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (EFPL) της Λοζάνης, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature", ανέπτυξαν ένα εγκεφαλικό εμφύτευμα, που αποκωδικοποιεί τα σήματα του κινητικού φλοιού του εγκεφάλου. Στη συνέχεια, η συσκευή στέλνει ασύρματες εντολές σε ένα δεύτερο εμφύτευμα με ηλεκτρόδια στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης, σε σημείο χαμηλότερα από το τραύμα, ενεργοποιώντας έτσι τους μυς των ποδιών.

Η τεχνολογία δοκιμάσθηκε σε δύο μαϊμούδες, που κάθε μία είχε ένα παράλυτο πόδι λόγω τραύματος στη σπονδυλική στήλη της. Το ένα πειραματόζωο κατάφερε να χρησιμοποιήσει σε ένα βαθμό το παράλυτο πόδι του μέσα στην πρώτη κιόλας εβδομάδα μετά τον τραυματισμό, ενώ η δεύτερη μαϊμού χρειάστηκε δύο εβδομάδες. Και τα δύο ζώα είχαν αποκτήσει πλήρη κινητικότητα μετά από ένα τρίμηνο.

«Είναι η πρώτη φορά που μια νευροτεχνολογία αποκατέστησε την κίνηση σε πρωτεύοντα ζώα. Υπάρχουν όμως ακόμη αρκετές προκλήσεις μπροστά μας και μπορεί να χρειαστούν αρκετά χρόνια, εωσότου η τεχνική δοκιμασθεί σε ανθρώπους», δήλωσε ο Κουρτίν. Οι πρώτες κλινικές δοκιμές σχεδιάζονται ήδη στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης.

Με δεδομένη την επιτάχυνση των εξελίξεων στο πεδίο των νευρικών διεπαφών, οι ερευνητές εκτιμούν ότι έως το τέλος της δεκαετίας θα έχουν υπάρξει οι πρώτες κλινικές εφαρμογές σε ανθρώπους τέτοιων ασύρματων εμφυτευμάτων, που επιτρέπουν την επικοινωνία του εγκεφάλου με τη σπονδυλική στήλη

Πηγη

Το αμαξίδιο που αλλάζει τη ζωή των ατόμων με αναπηρία!

Λαρισαϊκή καινοτομία στο ΜΙΤ.

Το laddroller είναι ένα ηλεκτροκίνητο αναπηρικό αμαξίδιο το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε άτομα με κινητικά προβλήματα να εκτελέσουν μια σειρά από κινήσεις, που μέχρι σήμερα δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν με κανένα άλλο αντίστοιχο αμαξίδιο, όπως το να κινηθούν άνετα σε όρθια θέση και να υπερβούν ακόμη και μικρά εμπόδια, όπως να ανέβουν ένα πεζοδρόμιο. Η επαναστατική κατασκευή είναι μία από τις 10 ελληνικές συμμετοχές που παίρνει μέρος σε διαγωνισμό Καινοτομίας του φημισμένου αμερικανικού πανεπιστημίου ΜΙΤ. Και το πιο σημαντικό; Οι δημιουργοί του είναι δύο αδέλφια από τη Λάρισα, ο αρχιτέκτονας Δημήτρης Πετρωτός και ο πτυχιούχος Πληροφορικής Μάριος Ερμής Πετρωτός.
Η έμπνευση
Η ιδέα της δημιουργίας του laddroller γεννήθηκε όταν ζητήθηκε από τον Δημήτρη Πετρωτό, να εκπονήσει μια μελέτη που θα περιελάμβανε τροποποιήσεις στην κατοικία μιας οικογένειας προκειμένου η χρήση της να είναι εύκολη από την ιδιοκτήτρια, που βρισκόταν καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Η αναζήτηση λύσεων που θα βοηθούσαν το άτομο σε αναπηρία, αλλά παράλληλα δεν θα άλλαζαν και τη ζωή των υπόλοιπων μελών της οικογένειας, τον οδήγησαν στο σκεπτικό της δημιουργίας ενός αμαξιδίου που όχι μόνο μπορεί να σταθεί σε όρθια θέση, αλλά παράλληλα είναι εύκολο στον χειρισμό ενώ μπορεί να ανέβει και μικρά εμπόδια, όπως ένα κράσπεδο.
 «Το ερέθισμα για την ανάπτυξη αυτής της εφεύρεσης προήλθε από την παρατήρηση. Παρατηρώντας το καθημερινό μας περιβάλλον διαπιστώσαμε ότι δίνεται κυρίως έμφαση στην προσβασιμότητα των χώρων» σημειώνει ο Δημήτρης Πετρωτός. «Οι χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων παρά τη δυνατότητα πρόσβασης σε διάφορους χώρους, αποκλείονται από μια σειρά ενεργειών που είναι αυτονόητες για άτομα χωρίς κινητικά προβλήματα. Ενέργειες τις οποίες για να πραγματοποιήσει κάποιος επιβάλλεται να βρίσκεται σε όρθια θέση. Οι συναλλαγές στα γκισέ των τραπεζών, η χρήση ATM και θυροτηλεφώνων, η ομιλία από ένα πόντιουμ, ή μια έξοδος σε κάποιο μπαρ είναι ελάχιστα από τα αμέτρητα παραδείγματα ενεργειών του καθημερινού μας περιβάλλοντος. Αυτή η συνθήκη μας ώθησε στο να αλλάξουμε το ζητούμενο και να αντιστρέψουμε τους όρους του προβλήματος. Αντί, λοιπόν, να αναζητούμε τρόπους να κατέβει το καθημερινό περιβάλλον στο επίπεδο των ανθρώπων με κινητικά προβλήματα, επιδιώξαμε και καταφέραμε να ανεβάσουμε εκείνους στο επίπεδο του περιβάλλοντος της καθημερινότητας στο οποίο καλούνται να δράσουν και να συνυπάρξουν» λένε οι εμπνευστές του laddroller.





Η χρήση
Ο χρήστης μπορεί να επιλέξει την στάση που επιθυμεί μέσα σε ένα εύρος από την καθιστή έως την όρθια θέση, ενώ παράλληλα είναι πάντοτε σε θέση να κινεί και να διευθύνει το αμαξίδιο. Το μικρό του βάρος, που δεν ξεπερνά τα 80 κιλά, και η στιβαρή, αλουμινένια κατασκευή του το καθιστούν ιδανικό για την καθημερινή μετακίνηση καθώς είναι ικανό να υπερβαίνει εμπόδια και να ξεπερνά ανωμαλίες. Μπορεί να μεταφερθεί στον χώρο αποσκευών ενός αυτοκινήτου, μιας και τα τμήματα που το συνθέτουν διαχωρίζονται και στην περίπτωση που οι μπαταρίες, με τις οποίες κινείται, αδειάσουν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και μόνο με τα χέρια όπως τα απλά, χειροκίνητα αμαξίδια. Το συγκριτικό πλεονέκτημα του laddroller είναι ότι καταφέρνει να συνδυάσει όλα τα θετικά χαρακτηριστικά των διαφόρων τύπων αμαξιδίων που ήδη κυκλοφορούν.
«Η καινοτομία του αμαξιδίου που κατασκευάσαμε εντοπίζεται στον τρόπο που το αμαξίδιο αλλάζει θέσεις, περνά δηλαδή από την καθιστή στην όρθια θέση, με πολύ απλές κινήσεις, χρησιμοποιώντας δύο διαφορετικούς λεβιέδες. Η ειδοποιός διαφορά του – με αντίστοιχα του είδους – είναι ότι μπορεί, επίσης, να υπερβεί εμπόδια, να ανέβει ή να κατέβει από κράσπεδα» λένε οι δημιουργοί του αμαξιδίου.
Η κατασκευή
Εκτός από τη σύλληψη, τόσο ο σχεδιασμός όσο και η κατασκευή του αμαξιδίου φέρει εξ ολοκλήρου την υπογραφή του Δημήτρη και του Μάριου-Ερμή Πετρωτού. Ξεκινώντας από ξύλινα, αρχικά, πρωτότυπα και κάνοντας 12 διαφορετικές παραλλαγές με διαφορετικά υλικά, μέσα από συνεχείς βελτιωτικές τροποποιήσεις, κατέληξαν στο τελικό αμαξίδιο. Βοήθεια αναζήτησαν μόνο στη συγκόλληση των αλουμινίων, διαδικασία που απαιτεί τη χρήση εξειδικευμένων μηχανημάτων και εργαλείων. Και φυσικά, τόσο στο στάδιο του σχεδιασμού, όσο και στο στάδιο της κατασκευής δέχθηκαν πολύτιμες συμβουλές από ορθοπαιδικούς αλλά και άτομα με αναπηρία, που τους βοήθησαν ώστε το τελικό προϊόν να είναι άρτιο τεχνικά και απόλυτα φιλικό προς τον χρήστη. «Το laddroller» σημειώνουν οι δημιουργοί του «είναι το προϊόν τριετούς έρευνας και ανάπτυξης. Για την εφεύρεσή μας αυτή μας έχει απονεμηθεί δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από τον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας ενώ έχουμε καταθέσει και αίτηση για διεθνή προστασία».

ΣΠΟΤ: Οι αδελφοί Πετρωτού συμμετέχουν με την πρότασή τους στον διαγωνισμό MITEF Greece Startup Competition 2016, που διοργανώνεται για δεύτερη φορά στην Ελλάδα από το MIT Enterprise Forum Greece σε συνεργασία με το κορυφαίο πανεπιστήμιο MIT, και στοχεύει στη δυναμική ανάπτυξη, την ποιοτική αναβάθμιση και την προώθηση της ελληνικής τεχνολογικής επιχειρηματικότητας. Μετά την πρόκρισή τους στους 10 φιναλίστ του διαγωνισμού, αναμένουν τα τελικά αποτελέσματα στις 30 Ιουνίου, ενώ αυτό το διάστημα βρίσκονται στο ΜΙΤ στη Βοστώνη, όπου και παρουσιάζουν την πρότασή τους σε διεθνείς επενδυτές.
Παράλληλα, το laddroller είναι μία από τις 11 συμμετοχές που έχουν επιλεγεί για να συμμετάσχουν τον προσεχή Οκτώβρη στον διαγωνισμό Cybathlon, που διοργανώνει το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) στη Ζυρίχη. Πρόκειται για έναν διεθνή αγώνα, που αφορά αποκλειστικά σε τεχνολογικές καινοτομίες που βοηθούν τόσο άτομα με αναπηρίες, όσο και το γενικό κοινό.

Το όνομα laddroller, προκύπτει από τη σύνθεση των λέξεων ladder που σημαίνει σκάλα, και roller που είναι τα πατίνια. Η μεν σκάλα συμβολίζει τη δυνατότητα δίνει το αμαξίδιο στα άτομα με κινητικά προβλήματα να φτάνουν ψηλά αλλά και τον ίδιο τον σκελετό του αμαξιδίου, ενώ το δεύτερο συνθετικό συμβολίζει την ευκολία στη χρήση.

Πηγη

Το παιδί με Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού

Η Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού (Α.Δ.Σ.) είναι μία από τις πλέον διαδεδομένες αναπτυξιακές διαταραχές στα παιδιά εντός του σχολικού περιβάλλοντος. Από τα αποτελέσματα της ανασκόπησης της βιβλιογραφίας φαίνεται ότι η συχνότητα της Α.Δ.Σ. στα παιδιά είναι ιδιαίτερα υψηλή, ότι βελτιώνεται μέσω παρεμβατικών προγραμμάτων αλλά δεν θεραπεύεται, συνυπάρχει με άλλες αναπτυξιακές διαταραχές και ότι επιφέρει δευτερογενείς επιπτώσεις (ψυχοκοινωνικές-υγείας). Συμπερασματικά καταλήγουμε στην ανάγκη εισαγωγής της κινητικής αξιολόγησης στα Κ.Ε.Δ.Υ. έτσι ώστε να αξιολογούνται όλοι οι τομείς ανάπτυξης των παιδιών γνωστικοί και κινητικοί, όπως επίσης προτείνεται η διεξαγωγή προγραμμάτων επιμόρφωσης των Κ.Φ.Α. για τη αναγνώριση της Α.Δ.Σ. και για το σχεδιασμό παρεμβατικών προγραμμάτων.
Τα τελευταία 100 χρόνια παιδιά τα οποία παρουσιάζουν δυσκολίες στη κίνηση είναι γενικά αποδεκτό ότι παρουσιάζουν και προβλήματα ανάπτυξης (Coleman, Piek, Livesey, 2001). Το 1994 σε ένα διεθνές συνέδριο το οποίο αφορούσε παιδιά με αδεξιότητα καθιερώθηκε ο όρος Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού (Α.Δ.Σ.), για να περιγράψει παιδιά με φτωχό κινητικό συντονισμό. Η παρούσα εργασία έχει σκοπό να παρέχει πληροφορίες μέσω της βιβλιογραφικής ανασκόπησης για την Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού σε σχέση με : α) την ιστορική αναδρομή-ορισμό, β) τα χαρακτηριστικά, γ) τη συχνότητα, δ) την αιτιολογία, ε) την συνύπαρξη με άλλες διαταραχές, στ) την αξιολόγηση, ζ)την ικανότητα αναγνώρισης της διαταραχής από τους εκπαιδευτικούς) τις επιπτώσεις, θ) την αντιμετώπιση, ι) τα συμπεράσματα-προτάσεις.

Ιστορική αναδρομή-Ορισμός
Ο Orton (1937), χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο απραξία για τα παιδιά τα οποία παρουσιάζουν δυσκολίες στη κίνηση. Στη συνέχεια στη βιβλιογραφία γίνονται αναφορές σε πολλούς και διαφορετικούς όρους, συναντάμε τον όρο αναπτυξιακή απραξία και αγνωσία (Gubbay, Ellis, Walton & Court,1965; Walton. Ellis & Court, 1962), ενώ μερικές δεκαετίες αργότερα o Adams (1983), χρησιμοποίησε τους όρους αναπτυξιακή δυσπραξία και σύνδρομο του αδέξιου παιδιού. Στο τέλος της δεκαετίας του 1980 στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ο όρος γνωστική κινητική δυσλειτουργία (Lazlo, Bairslow, Bartrip & Rolfe, 1988). Η ορολογία όμως η οποία επικράτησε είναι αυτή της Αναπτυξιακής Διαταραχής του κινητικού Συντονισμού (Α.Δ.Σ.), η οποία συμπεριλαμβάνεται στο εγχειρίδιο της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Εταιρείας (American Phychiatric Association- A.P.A., D.S.M. IV ,1994). Επιπλέον, είναι αυτή που συναντάται συχνότερα στη διεθνή βιβλιογραφία (Henderson, 1994; Hoare, 1994; Κουρτέσης, 1997; Visser,2003; Piek, Bayman, & Barrett.2006;).
Η Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού (Α.Δ.Σ.) αναφέρεται σε παιδιά τα οποία χωρίς γνωστά νευρολογικά, νοητικά ή μυοσκελετικά προβλήματα αποτυγχάνουν να εκτελέσουν με αποδεκτή απόδοση, ανάλογες με το περιβάλλον στο οποίο ζουν κινητικές δεξιότητες (Wall,1982). Επιπροσθέτως, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη τα τέσσερα κριτήρια τα οποία έχουν θεσπιστεί από το D.S.M. IV (1994):
Α) Η εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων οι οποίες απαιτούν κινητικό συντονισμό είναι σημαντικά κατώτερη του αναμενόμενου (σε σχέση με την ηλικία και τη νοητική ικανότητα του παιδιού).Μπορεί να εκδηλώνεται με σημαντική καθυστέρηση στη κατάκτηση κινητικών οροσήμων (περπάτημα, σύρσιμο), με ζημιές, με αδεξιότητα, με χαμηλή επίδοση στα σπορ ή με αδυναμίες στη γραφή.
Β) Τα προαναφερόμενα επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητα του παιδιού.
Γ) Η διαταραχή δεν οφείλεται σε μια γενικότερη ιατρική κατάσταση
(εγκεφαλική παράλυση, ημιπληγία, ή μυϊκή δυστροφία) ή σε Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή.
Δ) Εάν συνυπάρχει νοητική καθυστέρηση, οι κινητικές δυσκολίες είναι επιπλέον αυτών που σχετίζονται με τη νοητική καθυστέρηση.

Χαρακτηριστικά
Τα παιδιά με Α.Δ.Σ. χαρακτηρίζονται από ετερογένεια, κάποια από αυτά μπορεί να παρουσιάζουν δυσκολίες σε αρκετούς τομείς όπως λεπτή δεξιότητα, αδρή δεξιότητα, ισορροπία κλπ, ενώ κάποια άλλα μόνο σε συγκεκριμένες δραστηριότητες (Missiuna,2003). Τα συνηθέστερα χαρακτηριστικά των παιδιών με Α.Δ.Σ .:
Κινητικά χαρακτηριστικά

• Το παιδί μπορεί να εμφανίζει αδεξιότητα στις κινήσεις (να ρίχνει αντικείμενα, να χτυπά πάνω σε αντικείμενα).
• Προβλήματα στις λεπτές δεξιότητες (χέρια), στην αδρή δεξιότητα ( όλο το σώμα) ή και στα δύο.
• Καθυστέρηση στη κατάκτηση συγκεκριμένων κινητικών δεξιοτήτων όπως ποδήλατο, σύλληψη μπάλας, χρήση μαχαιροπήρουνων, κούμπωμα κουμπιών κλπ.
• Απόκλιση μεταξύ κινητικών ικανοτήτων και ικανοτήτων σε άλλους τομείς (ενώ αντιληπτικά είναι σε πολύ καλά επίπεδα υπάρχει καθυστέρηση στη ανάπτυξη κινητικών δεξιοτήτων).
• Δυσκολία εκμάθησης νέων κινητικών δεξιοτήτων. Μετά τη κατάκτηση των κινητικών δεξιοτήτων κάποιες εκτελούνται ικανοποιητικά ενώ κάποιες άλλες όχι.
• Το παιδί μπορεί να παρουσιάζει μεγαλύτερες δυσκολίες σε δραστηριότητες που απαιτούν συνεχείς αλλαγές του σώματός του, ή προσαρμογή του σώματος στο περιβάλλον (τένις, σχοινάκι).
• Δυσκολίες σε δραστηριότητες που απαιτούν καλό συντονισμό και των δύο πλευρών του σώματος (κόψιμο με ψαλίδι, πηδήματα, χειρισμός ρόπαλου μπέϊζμπωλ).
• Φτωχή ισορροπία ή μπορεί να αποφεύγει δραστηριότητες που απαιτούν ισορροπία.
• Δυσκολίες στη γραφή. Κατά την εκτέλεση αυτής της δεξιότητας απαιτείται συνεχής ανατροφοδότηση των κινήσεων του χεριού κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα παιδιά με Α.Δ.Σ να δυσκολεύονται ιδιαίτερα.
• 

Συναισθηματικά /ψυχολογικά χαρακτηριστικά

• Έλλειψη ενδιαφέροντος ή αποφυγή συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, ιδιαίτερα αυτών που απαιτούν ενεργή συμμετοχή. Για το παιδί με Α.Δ.Σ. οι κινητικές δεξιότητες είναι εξαιρετικά δύσκολες και απαιτούν μεγάλη προσπάθεια, έτσι οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες οδηγούν το παιδί σε αποφυγή των κινητικών δεξιοτήτων.
• Μπορεί να παρουσιάζονται δευτερογενή συναισθηματικά προβλήματα όπως απογοήτευση, χαμηλή αυτοεκτίμηση, απόσυρση από καθημερινές δραστηριότητες.
• Απομόνωση και έλλειψη κοινωνικοποίησης ιδιαιτέρως όταν βρίσκεται στη παιδική χαρά λόγω χαμηλής αυτοαποτελεσματικότητας στις κινητικές δεξιότητες
• Δυσκολίες προσαρμογής σε ρουτίνες και το περιβάλλον. Λόγω της μεγάλης προσπάθειας που καταβάλλει για το προγραμματισμό της εκτέλεσης μιας δεξιότητας, η παραμικρή αλλαγή μπορεί να του προκαλέσει ιδιαίτερη σύγχυση.

Άλλα συνήθη χαρακτηριστικά

• Δυσκολία χειρισμού της ταχύτητας για δεξιότητες που απαιτούν ακρίβεια (δεξιότητες γραφής, ενώ γράφει ευανάγνωστα, γράφει αργά).
• Ακαδημαϊκές δυσκολίες (αριθμητική, ορθογραφία, γραπτός λόγος όταν απαιτείται οργάνωση της σελίδας).
• Δυσκολίες σε καθημερινής δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης (ντύσιμο, χρήση μαχαιροπήρουνου, δίπλωμα ρούχων, δέσιμο κορδονιών, κούμπωμα κουμπιών, βούρτσισμα δοντιών κλπ).
• Δυσκολία αποπεράτωσης μιας εργασίας σε συγκεκριμένο χρόνο (επειδή η δεξιότητα απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, τα παιδιά μπορεί να διασπώνται και να εκνευρίζονται καθόσον εκτελούν τη δεξιότητα).
• Δυσκολίες οργάνωσης (γραφείο, δωμάτιο, καθώς και δυσκολίες οργάνωσης της σχολικής τους δουλειάς).

Συχνότητα

Η συχνότητα της Αναπτυξιακής Διαταραχής του κινητικού Συντονισμού κυμαίνεται σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία μεταξύ 5%-7% του σχολικού πληθυσμού (Gubbay, 1975; Henderson & Sugden, 1992; Kadesjo & Gilbert, 1999). Σε μια πρόσφατη έρευνα που αφορούσε την Ελλάδα το ποσοστό κυμάνθηκε στο 10% (Ελληνούδης, Κουρτέσης, Κυπαρίσσης & Παπαλεξοπούλου, 2008). Η αναλογία μεταξύ αγοριών και κοριτσιών αναφέρεται ότι είναι 2:1 (A.P.A., 1994). Ερευνητές αναφέρουν ότι τα τελευταία 15 χρόνια η Α.Δ.Σ. δεν συναντάται σαν μια κατάσταση η οποία αφορά μόνο στη παιδική ηλικία, αλλά 30%-87% των παιδιών με Α.Δ.Σ. θα εξακολουθήσει να επιδεικνύει φτωχό κινητικό συντονισμό και στην ενήλικη ζωή (Cousins & Smyth, 2003; Hellgren, Gillberg, Bagenholm & Gillberg,1994).
Αιτιολογία
Η Κουτσούκη αναφέρει ότι ο κληρονομικός παράγοντας φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στην επιδέξια κίνηση (2001).Με αυτή την άποψη δείχνει να συμφωνεί και ο Gubbay (1975), ο οποίος υποστηρίζει ότι η Α.Δ.Σ. έχει σχέση με γενετικές επιρροές. Επιπλέον, από τα αποτελέσματα έρευνας των Johston, Crawford, Short, Smyth & Moller (1987), το ποσοστό κληρονομικότητας σε παιδιά με αδεξιότητα αναφέρεται ότι ανέρχεται σε 16,5%. Έχουν διατυπωθεί πολλές άλλες θεωρίες για τη αιτιολογία της Α.Δ.Σ. όμως δεν είναι δυνατόν να δοθεί μια τελική απάντηση για τη προέλευση της (Flouris, Faught, Hay & Cairney, 2005).Μια θεωρία που έχει αναφερθεί για την αιτιολογία της Α.Δ.Σ. είναι αυτή της «ελάχιστης εγκεφαλικής δυσλειτουργία» (Clements, 1966), σύμφωνα με την οποία ο φτωχός κινητικός συντονισμός οφείλεται σε μικρή νευρολογική δυσλειτουργία. Η Ayres (1985), αναφέρει ότι οι κινητικές δυσκολίες οφείλονται σε «αισθητηριακή δυσλειτουργία», ισχυριζόμενη ότι το παιδί με δυσκολίες κίνησης αδυνατεί να σχετίσει την αισθητηριακή ή την αντιληπτική πληροφορία που αφορά στη κίνηση και να τη μετατρέψει σε επιδέξια κίνηση. Πολλές είναι οι υποθέσεις για την αιτιολογία της Α.Δ.Σ., όμως τα στοιχεία τα οποία συλλέγονται από αυτές τις υποθέσεις δεν είναι ικανά να στηρίξουν αυτές τις θεωρίες (Flouris et.al., 2005). Έρευνες οι οποίες αφορούν στη λειτουργία της παρεγκεφαλίδας στη Δυσλεξία φαίνεται να έχουν κάποια σχέση και με την Α.Δ.Σ. (Geuze, 2005; Fawcet & Nicholson, 1992), αυτές αναφέρονται στην υπόθεση του αυτοματισμού (Fawcet & Nicholson, 1992; Fawcet, Nicholson & Dean, 1995). Το παιδί με Α.Δ.Σ. όταν δυσκολεύεται να αυτοματοποιήσει δεν είναι δυνατόν να επεξεργαστεί και να μεταφέρει πολλαπλές πληροφορίες για μια δεξιότητα γιατί μπορεί να χειριστεί μία μόνο πληροφορία τη φορά. Αυτή η υπόθεση που αφορά στη λειτουργία της παρεγκεφαλίδας και του αυτοματισμού, φαίνεται να έχει κάποια εγκυρότητα (Missiuna, Gaines, Sousie & McLean, 2006).Σε μια τελευταία μελέτη των Zwicker, Missiuna & Harris, (2010),αναφέρεται ότι τα παιδιά με Α.Δ.Σ. ενεργοποιούν την οπτικό- χωρική επεξεργασία για να εκτελέσουν δραστηριότητες λεπτής επιδεξιότητας (σχεδιασμός μονοπατιού), σε αντίθεση με τα «τυπικά αναπτυσσόμενα παιδιά» τα οποία ενεργοποιούν μόνο τη χωρική επεξεργασία. Αυτό υποδηλώνει μια διαφορετική λειτουργία του εγκεφάλου μεταξύ παιδιών με Α. Δ.Σ. και «τυπικού πληθυσμού».
Συνύπαρξη με άλλες διαταραχές
Ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Αναπτυξιακής διαταραχής του κινητικού Συντονισμού είναι η ετερογένεια όχι μόνο σε σχέση με το αντιληπτικοκινητικό προφίλ δυσλειτουργίας αλλά και σε σχέση με τη παρουσία συνοδών διαταραχών όπως ΔΕΠΥ, Δυσλεξίας, προβλημάτων συμπεριφοράς και ψυχιατρικές διαταραχές (Missiuna, 2001; Sugden & Wright, 1998).Ο Visser (2003), αναφέρει ότι η Συνύπαρξη της Α.Δ.Σ. με άλλες διαταραχές αποτελεί το κανόνα και όχι την εξαίρεση. Τελευταία στοιχεία από έρευνες αναφέρουν τη συνύπαρξη της Α.Δ.Σ. με τη ΔΕΠΥ, τη Δυσλεξία και γενικότερα με τις Ειδικές Μαθησιακές Δυσκολίες σε ένα ποσοστό περίπου στο 50% (Cruddace & Riddell,2006; Visscher, Howwen, Scherder, Moolenaar & Hartman, 2007; Kaplan, Wilson, Dewey & Crawford, 1998). Στις λίγες σχετικές έρευνες στη Ελλάδα τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν τη διεθνή βιβλιογραφία (Kourtessis, Thomaidou, Liveri- Kantere, Michalopoulou, Kourtessis & Kioumourtzoglou, 2008; Τζίβα-Κωσταλά, Γίτσας, Κουρτέσης, Δέρρη & Αντωνίου,2010). Η συνύπαρξη της Α.Δ.Σ. έχει παρατηρηθεί ότι συνδέεται με πιο αρνητικές ψυχιατρικές προγνώσεις ( Rasmunssen, Gillberg, 1999).
Αξιολόγηση
Πολλοί είναι οι επιστήμονες οι οποίοι έχουν αναφερθεί στη σημασία της ανίχνευσης και αξιολόγησης των παιδιών με Α.Δ.Σ. (Wall, Reid & Paton,1990; Henderson &Sugden, 1992; Visscher, Houwen, Scherder, Molenaar & Hartman, 2007). Η έγκαιρη διάγνωση των παιδιών με Α.Δ.Σ. μπορεί να οδηγήσει στο κατάλληλο σχεδιασμό παρεμβατικών προγραμμάτων, έτσι ώστε να μπορούν να αποφευχθούν τα δευτερογενή προβλήματα, τα οποία μπορεί να επέλθουν από την Α.Δ.Σ. ( Wright & Sugden, 1998; Polatojko, Fox & Missiuna,1995). Για την αξιολόγηση της Α.Δ.Σ. χρησιμοποιούνται κατάλληλα σταθμισμένα κινητικά τεστ. Οι Wiart & Darrah (2001), παρουσίασαν και συνέκριναν τέσσερα ερευνητικά εργαλεία τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση της Α.Δ.Σ.: α) Bruininks-Oseretsky test of Motor Proficiency (BOTMP) (Bruiniks, 1978), to Movement Assessment Battery for Children (MABC) (Henderson & Sugden, 1992), το τεστ Gross Motor Development Scales (TGMD) (Ulrich, 1985) και δ) το Peabody Developmental Motor Scales (PDMS) (Folio & Fewel, 1983). Σύμφωνα με τους Wiart & Darrah (2001) τα τέσσερα παραπάνω ερευνητικά εργαλεία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση της Α.Δ.Σ. λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του καθενός από αυτά.
          Το πλέον διαδεδομένο τεστ για τη αξιολόγηση της Α.Δ.Σ. είναι το Movement Assessment Battery for Children (Henderson & Sugden, 1992), μια και στη διεθνή βιβλιογραφία είναι αυτό που χρησιμοποιείται από τους περισσότερους ερευνητές (Chow & Henderson,2003; Cruddace & Riddell,2006; Ελληνούδης, Κουρτέσης, Κυπαρίσσης & Παπαλεξοπούλου, 2008; D” Hondt, Deforche, De Boureaudhuij,& Lenoir, 2009; Vuijk. Hartman, Scherder & Visscher, 2010). Το κινητικό τεστ Movement ABC (Henderson & Sugden, 1992) Αποτελεί τη βελτιωμένη μορφή του Test of Motor Impairment (Stott et al., 1984). Το 2007 εμφανίστηκε το κινητικό τεστ Movement Assessment Battery for Children-2 (MABC-2, Henderson, Sugden & Barnett, 2007), το οποίο είναι η ανανεωμένη μορφή του κινητικού τεστ Movement Assessment Battery for Children (MABC, Henderson & Sugden, 1992), το οποίο υπέστη τροποποιήσεις και βελτιώσεις. Το περιεχόμενο του MABC-2 (Henderson, Sugden & Barnett, 2007) είναι συναφές με το παλαιότερο τεστ καθώς οι μελέτες της αξιοπιστίας της προηγούμενης έκδοσης μπορούν να επιβεβαιώσουν την αξιοπιστία της ανανεωμένης έκδοσης. Το Movement Assessment Battery for Children είναι σχεδιασμένο με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από μια μεγάλη μερίδα επαγγελματιών (καθηγητών Φυσικής Αγωγής, φυσιοθεραπευτών, εργοθεραπευτών, ψυχολόγων κλπ), επιπλέον, το γεγονός ότι είναι εύκολο στη μεταφορά του το καθιστά ως ένα εύχρηστο εργαλείο.
Ικανότητα αναγνώρισης της Αναπτυξιακής Διαταραχής του κινητικού Συντονισμού από τους εκπαιδευτικούς.
Πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της Αναπτυξιακής Διαταραχής του κινητικού Συντονισμού παίζει η ικανότητα αναγνώρισης της συγκεκριμένης διαταραχής από τους εκπαιδευτικούς. Εκπαιδευτικοί προσχολικής αγωγής και Α/βαθμιας εκπαίδευσης περνούν πολλές ώρες μαζί με τα παιδιά, τα διδάσκουν και τα επιβλέπουν καθόσον προσπαθούν να εκτελέσουν πολλές δεξιότητες., συνεπώς κρίνεται αναγκαίο οι εκπαιδευτικοί να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένοι και ενημερωμένοι όσον αφορά στην Α.Δ.Σ διότι μόνο έτσι θα μπορέσουν να αναγνωρίσουν τη Α.Δ.Σ στο αρχικό στάδιο και θα παραπέμψουν τα παιδιά για αξιολόγηση και παρέμβαση (Henderson & Hall, 1982).Σύμφωνα με τα αποτελέσματα ερευνών φαίνεται ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν χαμηλή ικανότητα αναγνώρισης της Α.Δ.Σ. (Gubbay, 1975; Ελληνούδης, 2001; Κουρτέσης, 1997; Μαχαιρίδου, 2001).Ο κύριος λόγος για την χαμηλή αναγνώριση της Α.Δ.Σ. από τους εκπαιδευτικούς φαίνεται να είναι η ελλιπής ενημέρωση και εκπαίδευση των επαγγελματιών της εκπαίδευσης αναφορικά με την Α.Δ.Σ. (Ελληνούδης, 2001; Κουρτέσης, 1997; Revie & Larkin, 1993). Σύμφωνα με τους Revie & Larkin (1993), οι εκπαιδευτικοί της Α/Βαθμιας εκπαίδευσης φαίνεται να παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις σε θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις κινητικής ανάπτυξης και ιδιαίτερα στην παρατήρηση των παιδιών. Με αυτή την άποψη φαίνεται να συμφωνούν και οι Τζίβα-Κωσταλά, Κωσταλά, Γιαννόπουλος, Αθανασίου & Κουρτέσης, (2008), οι οποίοι επεχείρησαν να καταγράψουν την γνώση των δασκάλων σε σχέση με την Α.Δ.Σ.
Επιπτώσεις
Οι επιπτώσεις τις οπoίες μπορεί να έχει ένα παιδί με Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού είναι πολυποίκιλες. Κάποιες αφορούν στο ψυχοκοινωνικό τομέα του παιδιού ενώ κάποιες άλλες έχουν σχέση την υγεία του.
Ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις
Οι Skinner & Piek (2001), αναφέρουν ότι τα παιδιά με Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού λόγω μειωμένης κινητικής ικανότητας παρουσιάζονται με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση, μικρότερη κοινωνική αποδοχή και υψηλότερα επίπεδα άγχους. Επιπλέον, αναφέρουν ότι μεγαλύτερο πρόβλημα σε όλους τους προαναφερόμενους τομείς, φαίνεται να έχουν τα μεγαλύτερα παιδιά σε σχέση με τα νεότερα. Τα ποσοστά κατάθλιψης στα παιδιά με Α. Δ. Σ. δείχνουν να είναι υψηλότερα σε σχέση με τον «τυπικό πληθυσμό» (Francis & Piek 2003) . Από αναφορές γονέων παιδιών με Α.Δ.Σ. φαίνεται ότι η ψυχοπαθολογία των παιδιών με τη συγκεκριμένη διαταραχή τα κατατάσσει σαν μια ομάδα υψηλού κινδύνου για επερχόμενες ψυχικές διαταραχές (Green, Baird & Sugden. 2006) Επίσης, οι ερευνητές επισημαίνουν τη χαμηλή αυτοαποτελεσματικότητα που παρουσιάζουν αυτά τα παιδιά, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα την απόσυρση τους από την ενασχόληση τους με τη Φυσική Δραστηριότητα (Cairney, Hay, Faught, Mandigo & Flouris, 2005). .Σύμφωνα με τους Piek, Barrett, Allen, Jones & Louise (2005), τα παιδιά με Α.Δ.Σ. είναι πιθανότερο να βρεθούν στη θέση του θύματος σε σχέση με τον «τυπικό πληθυσμό», και επιπλέον σε αυτή τη θέση μπορούν να βρεθούν ευκολότερα τα κορίτσια το οποία φαίνεται να είναι πιο επιρρεπή στη λεκτική κακοποίηση.
Επιπτώσεις στην υγεία
Τα παιδιά με Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού λόγω της χαμηλής αυτοαποτελεσματικότητάς τους στις φυσικές δραστηριότητες (Cairney, Hay, Faught, Mandigo & Flouris, 2005) παρουσιάζουν υψηλότερους δείκτες παχυσαρκίας απ” ότι ο «τυπικός πληθυσμός» (Cairney, Hay, Velduizen, Missiuna, Mahleberg & Faught, 2010; D” Hondt, Deforche, De Boureaudhuij,& Lenoir, 2009; Tsiotra. 2010). Επιπλέον, η καρδιοαναπνευστική λειτουργία των παιδιών με Α.Δ.Σ. είναι σε χειρότερο επίπεδο σε σχέση με τα παιδιά χωρίς τη διαταραχή. Παχυσαρκία και χαμηλή καρδιαναπνευστική λειτουργία είναι επιβαρυντικοί παράγοντες για καρδιακή νόσο, όποτε τα παιδιά με Α.Δ.Σ θεωρούνται ομάδα υψηλού κινδύνου για μελλοντική ανάπτυξη καρδιοαγγειακών παθήσεων (Faught, Hay, & Flouris, 2005).
Αντιμετώπιση
Η αντιμετώπιση της Αναπτυξιακής Διαταραχής του κινητικού Συντονισμού γίνεται μέσω κατάλληλων σχεδιασμένων παρεμβατικών προγραμμάτων, κι αυτό γιατί όπως προαναφέρθηκε η Α.Δ.Σ. χαρακτηρίζεται από ετερογένεια, έτσι τα προγράμματα συνήθως είναι εξατομικευμένα και τελευταία εφαρμόζονται εντός του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής για να επιτευχθεί και η ενσωμάτωση του παιδιού στην ομάδα. Κάθε είδους παρέμβαση για την Α.Δ.Σ. είναι προτιμότερη από την επιλογή της μη συμμετοχής σε προγράμματα παρέμβασης (Hillier, 2007).Δύο είναι οι βασικές μέθοδοι παρέμβασης α) η μέθοδος η οποία είναι προσανατολισμένη στη δεξιότητα, η οποία βασίζεται στο δυναμικό σύστημα και έχει σαν στόχο τη βελτίωση της απόδοσης στη συγκεκριμένη δεξιότητα β) η μέθοδος η οποία βασίζεται στην επεξεργασία της πληροφορίας και σε νευρογνωστικές μεθόδους ελέγχου καθώς επίσης και τις αρχές της κινητικής μάθησης, όπου ο στόχος της είναι να θεραπεύσει κάποια υποβόσκοντα ελλείμματα επεξεργασίας, με τη παρέμβαση να επικεντρώνεται σε νευρικές δομές. Έχουν διεξαχθεί πολλές πειραματικές έρευνες που αφορούν αυτές τις δύο μεθόδους παρέμβασης για τη θεραπεία παιδιών με Α.Δ.Σ. Ωστόσο, τα στοιχεία που έχουμε δεν μας επιτρέπουν να αποφανθούμε σχετικά με τη χρησιμότητα των συμπερασμάτων των ερευνών αυτών. Η πλειονότητα αυτών των παρεμβάσεων βασίζεται σε μία από τις δύο μεθόδους, με κάποια παρεμβατικά προγράμματα να χρησιμοποιούν σε συνδυασμό και τις δύο μεθόδους. Τελευταία εμφανίστηκε και η οικολογική μέθοδος παρέμβασης, η οποία βασίζεται στο γνωστικό μοντέλο της κίνησης. Αυτή η μέθοδος συγκεντρώνει τη προσοχή των ερευνητών γιατί χρησιμοποιεί σε συνδυασμό και τις δύο προαναφερθείσες μεθόδους, για να αντιμετωπίσει τα κινητικά ελλείμματα σε ένα ευρύτερο οικολογικό περιβάλλον (σχολείο, οικογένεια, κοινότητα) με στόχο τη συμμετοχή των παιδιών σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους σε δραστηριότητες τέτοιου τύπου (Sugden, 2007).
Συμπεράσματα-Προτάσεις
Η Αναπτυξιακή Διαταραχή του κινητικού Συντονισμού είναι μία από τις συνηθέστερες διαταραχές ανάμεσα στα παιδιά του σχολικού περιβάλλοντος. Συνυπάρχει σε μεγάλο βαθμό και με άλλες αναπτυξιακές διαταραχές (ΔΕΠΥ, Δυσλεξία, Γενικευμένες Μαθησιακές Δυσκολίες, κλπ),επιπλέον, χωρίς παρέμβαση τα παιδιά είναι πιθανόν να επιδείξουν και δευτερογενή προβλήματα (ψυχοκοινωνικά, υγείας). Είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή η οποία με το πέρασμα του χρόνου δεν θεραπεύεται, ωστόσο, μετά από την εφαρμογή κατάλληλων παρεμβατικών προγραμμάτων βελτιώνεται, έτσι ώστε το παιδί να μπορεί να συμμετέχει σε περισσότερες ομαδικές κινητικές δραστηριότητες και να εισπράττει μεγαλύτερη κοινωνική αποδοχή.
Προτείνεται: α) η εισαγωγή της κινητικής αξιολόγησης στα Κ.Ε.Δ.Υ. έτσι ώστε τα παιδιά να αξιολογούνται σε όλους τους τομείς της ανάπτυξης, γνωστικούς και κινητικούς β) στη δημιουργία κλινικών κίνησης στις αναπτυξιακές παιδιατρικές κλινικές στα πρότυπα των αντιστοίχων κλινικών του εξωτερικού γ) η διεξαγωγή επιμορφωτικών σεμιναρίων που να αφορούν στη συγκεκριμένη διαταραχή. Με αυτό τον τρόπο οι Κ.Φ.Α. και γενικότερα οι εκπαιδευτικοί θα μπορούν να αναγνωρίσουν την Α.Δ.Σ. έγκαιρα, και να παραπέμψουν το παιδί για αξιολόγηση για να αποφευχθούν οι πιθανές δευτερογενείς επιπτώσεις, δ) η εισαγωγή της κινητικής παρέμβασης από εξειδικευμένους Κ.Φ.Α. στα τμήματα ένταξης των Δημοτικών Σχολείων μια και η Α.Δ.Σ. έχει υψηλό δείκτη συσχέτισης και με άλλες μαθησιακές διαταραχές, ε) στη επιμόρφωση των Κ.Φ.Α. να σχεδιάζουν κατάλληλα παρεμβατικά προγράμματα, υλοποιήσιμα εντός του μαθήματος με στόχο τη βελτίωση των κινητικών δεξιοτήτων, την ενσωμάτωση και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Πηγή

Οδηγούσε μεθυσμένος... αναπηρικό καροτσάκι

Στο εδώλιο κινδυνεύει να καθίσει ένας νεαρός Νορβηγός με ειδικές ανάγκες, καθώς συνελήφθη από αστυνομικούς επειδή οδηγούσε μεθυσμένος το. . . αναπηρικό αμαξίδιό του.

 
Ο Θόργκεϊρ Μπενγιάμινσεν, που πάσχει από μυική δυστροφία, επέστρεφε στο σπίτι του μετά από μια κρασοκατάνυξη όταν οι αστυνομικοί τον εντόπισαν να κινείται με το αμαξίδιό του σε κεντρικό δρόμο του Μόλντε, στη δυτική Νορβηγία.

"Κανονικά πηγαίνω από το πεζοδρόμιο αλλά εκείνη τη μέρα είχε χιόνια κι έτσι βγήκα στο δρόμο. Υπολόγιζα ότι θα επέστρεφα στο πεζοδρόμιο λίγο πιο κάτω, όπου είχαν απομακρύνει το χιόνι", εξήγησε ο 20χρονος φοιτητής.
Οι αστυνομικοί υποπτεύθηκαν ότι ήταν μεθυσμένος –κάτι που παραδέχτηκε και ο ίδιος– αλλά και ότι είχε κλέψει το. . . αμαξίδιο. Έτσι τον συνέλαβαν, τον οδήγησαν σε νοσοκομείο για να του γίνει αλκοτέστ και κατόπιν τον μετέφεραν στο σπίτι του, αφού όμως του κατέσχεσαν το μεταφορικό μέσο του. Να σημειωθεί ότι η ταχύτητα του αυτοκινούμενου αναπηρικού αμαξιδίου δεν ξεπερνά τα 10 χιλιόμετρα την ώρα.

Ο νεαρός αναγκάστηκε να περιμένει τέσσερις ημέρες μέχρι να τον απαλλάξουν από την κατηγορία της κλοπής και να του επιστρέψουν το αμαξίδιό του. Η αστυνομία δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα του ασκήσει δίωξη για οδήγηση σε κατάσταση μέθης. "Θα μπορούσαν να υπάρξουν δυσάρεστες συνέπειες για την ασφάλεια του ίδιου αλλά και των άλλων οδηγών" από την παράτολμη ενέργεια του 20χρονου, εξήγησε μια εκπρόσωπος της τοπικής αστυνομίας.
Ωστόσο, η νορβηγική Ένωση Ανθρώπων με Αναπηρία έκρινε ότι μια τέτοια δίωξη σε βάρος του νεαρού δεν ευσταθεί, δεδομένου ότι η νομοθεσία εξισώνει όσους μετακινούνται με αναπηρικά αμαξίδια με τους πεζούς.

Πηγή
P Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/stiles-sxolia/funny-strange/item/31579-methismenos-amea

Διαταραχή αισθητηριακής ρύθμισης: Τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται;

Αισθητηριακή ενοποίηση ονομάζουμε την συνεργασία όλων των αισθήσεων στη μεταφορά και την επεξεργασία ενός ερεθίσματος από το περιβάλλον στον εγκέφαλο και την ανάλυση του σε λειτουργική αντίληψη.

 

Δηλαδή, είναι η οργάνωση των αισθήσεων προκειμένου να σχεδιάσουν και να προγραμματίσουν κινήσεις και συμπεριφοριστικές αντιδράσεις, οι οποίες με τη σειρά τους μας κάνουν ικανούς να μαθαίνουμε, να παίζουμε και να αλληλεπιδρούμε κατάλληλα με το περιβάλλον μας.
Ένα παιδί με κακή αισθητηριακή ρύθμιση έχει μία αποδιοργανωμένη αντίδραση στα αισθητηριακά ερεθίσματα που προσλαμβάνονται από τον εγκέφαλο.
Το επίπεδο διέγερσης σε ένα άτομο υπό φυσιολογικές συνθήκες βρίσκεται σε μία κατάσταση ισορροπίας μεταξύ προσοχής και ετοιμότητας, τόσο συναισθηματικής όσο και σωματικής, και αυτό μας βοηθά να λειτουργούμε αποδοτικά στις καθημερινές μας δραστηριότητες.
Οι δομές μέσα στον εγκέφαλο που ρυθμίζουν τη δραστηριότητα μας/ το επίπεδο διέγερσης συνδέονται στενά με το λιμπιντικό σύστημα (το «συναισθηματικό» εγκέφαλο) και τα διάφορα αισθητηριακά συστήματα.

Σε ένα καλά ολοκληρωμένο νευρικό σύστημα, το αισθητηριακό ερέθισμα χρησιμοποιείται διαρκώς για να ρυθμίσει το επίπεδο διέγερσης. Συνήθως λειτουργούμε μέσα σε μία μέσου εύρους διέγερση, παρόλο που τα επίπεδα της ποικίλλουν σε όλους μας κατά τη διάρκεια της ημέρας, π.χ. θα μπορούσε να υπάρχει μία ευρεία ποικιλία ανάμεσα στο επίπεδο της διέγερσης που είναι κατάλληλο σε ένα πάρτι γενεθλίων και σε αυτό που είναι κατάλληλο όταν ακούμε μία ιστορία πριν κοιμηθούμε.
Τα παιδιά με κακή ρύθμιση συχνά αμφιταλαντεύονται μεταξύ ενός υψηλού και χαμηλού επίπεδου διέγερσης, και έχουν μεγάλη δυσκολία στο να διατηρήσουν μία μέσου εύρους διέγερση. Η ταλάντευση ανάμεσα στα δύο άκρα είναι μία κυκλική περιοδική κίνηση εναλλάσσοντας υψηλά και χαμηλά σημεία δραστηριότητας. Έτσι, ένα πολύ υψηλό επίπεδο διέγερσης θα μπορούσε να σημαίνει ότι πολλές σχετικές αισθητηριακές πληροφορίες δεν θα μπορούν ούτε καν να εγγραφούν.

Τυπικές συμπεριφορές που μπορεί κάποιος να δει στις διαταραχές αισθητηριακής ρύθμισης είναι:
• Το παιδί ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία «παθητική, κλεισμένου διακόπτη στάση» και σε μία ανήσυχη υπερδραστηριότητα.
• Το παιδί δυσκολεύεται να ηρεμήσει για να κοιμηθεί.
• Το παιδί έχει δυσκολία να σηκωθεί το πρωί.
• Το παιδί δυσκολεύεται στο να κάνει μετάβαση από τη μία δραστηριότητα σε μία άλλη.
• Το παιδί μπορεί να έχει μία υπέρ-συναισθηματική αντίδραση σε αλλαγές της ρουτίνας του.
• Το παιδί δυσκολεύεται στη ρύθμιση συναισθηματικών αντιδράσεων, που κυμαίνονται από ξεσπάσματα θυμού μέχρι ποτάμια δακρύων.
• Το παιδί μπορεί να πετάγεται από τη μια δραστηριότητα σε μία άλλη, ανακατεύοντας και μη τελειώνοντας πράγματα.
• Το παιδί ίσως να έχει την τάση να μιλάει και να κινείται υπερβολικά.
• Το παιδί ίσως έχει δυσκολία στο να οργανωθεί και να σκεφτεί, ενώ κάνει μία δραστηριότητα.
• Το παιδί μπορεί να έχει δυσκολία στη συγκέντρωση προσοχής (η προσοχή του παιδιού να πηγαίνει αλλού)
• Το παιδί μπορεί να έχει αμυντικές αντιδράσεις σε συγκεκριμένους τύπους αισθητηριακών ερεθισμάτων, π.χ. ελαφρύ άγγιγμα, συγκεκριμένους τύπους κίνησης, υψιτόνους ή δυνατούς θορύβους.
Αυτές οι συμπεριφορές επηρεάζονται και ενεργοποιούνται από άλλους παράγοντες όπως:
• Επίπεδο κούρασης του παιδιού
• Επίπεδο ανησυχίας (η ανησυχία επίσης αυξάνει την αμυντική συμπεριφορά)
• Διακοπή των συνηθειών του παιδιού
• Αν το παιδί είναι άρρωστο

Παρέμβαση
Όπως έχει ήδη εξηγηθεί, οι δομές του εγκεφάλου που ρυθμίζουν τα επίπεδα διέγερσης είναι πλούσιες σε συνάψεις με τα αισθητηριακά συστήματα. Διαφορετικού τύπου αισθητηριακών ερεθισμάτων επηρεάζουν το σύστημα “ρύθμισης” και τα επίπεδα διέγερσης. Είναι σημαντικό να αποκτήσουμε την συνήθεια να παρατηρούμε τις δραστηριότητες και να αναγνωρίζουμε πότε τα αισθητηριακά συστατικά αυτών των δραστηριοτήτων είναι κατευναστικά ή διεγερτικά στο νευρικό σύστημα.

Διεγερτικές Αισθήσεις
• Γρήγορη κίνηση
• Περιστροφική κίνηση (στριφογύρισμα)
• Ελαφρύ άγγιγμα – γαργάλημα, ξεσκόνισμα, ή η αίσθηση της εγγύτητας.
  -συγκεκριμένα υφάσματα που είναι άγριες ή “τσινάνε”
  -ντους
• Φωτεινά χρώματα και ένα περιβάλλον με πολλά οπτικά ερεθίσματα.
• Δυνατός ή υψίτονος θόρυβος.
• Βιασύνη και βίαιες κινήσεις που συνοδεύουν πολλές από τις παραπάνω αισθήσεις.

 Κατευναστικές Αισθήσεις
• αργή, ταλαντευόμενη και ρυθμική κίνηση
• έντονο άγγιγμα –σφιχτή αγκαλιά –μασάζ

• χαμηλά φώτα και γαλήνιο περιβάλλον, με χρώματα χαμηλών τόνων, αποφεύγοντας πολλά οπτικά ερεθίσματα
• ήρεμη, αργή και ρυθμική μουσική, ή ελάχιστος θόρυβος όταν προσπαθεί να συγκεντρωθεί, π.χ. όχι τηλεόραση ή ράδιο! Προσπαθήστε να κρατήσετε τη φωνή σας χαμηλή και ήρεμη
• Ουδέτερη θέρμανση (όχι πολύ ζεστό ή κρύο)
• Δραστηριότητες που περιλαμβάνουν σκληρή δουλειά για τους μυς, πχ
-Σκάψιμο (κηπουρική)
-Άσκηση στο γυμναστήριο ή γυμναστική
-Κολύμβηση
-Ιππασία
-Γιόγκα – τζούντο, καράτε κλπ
-Μάσημα τσίχλας
-Δραστηριότητες – ασκήσεις με αντίσταση
-Κουβάλημα βαρέων αντικειμένων, π.χ. σακίδιο
-Πήδημα βράχου

Άλλα πράγματα που πρέπει να ληφθούν υπόψη:
• Η σημασία της κατανόησης του γιατί το παιδί αντιδρά με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
• Η καταγραφή δραστηριοτήτων, γεγονότων και προσεγγίσεων πρόκειται να προκαλέσουν μία αμυντική αντίδραση
• Προετοιμάστε το παιδί σας για αλλαγή, προειδοποιήστε το έγκαιρα ότι τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Προσπαθήστε να τηρείται τις δραστηριότητες ρουτίνας, π.χ. ώρα φαγητού, ύπνου.
• Το παιδί σας χρειάζεται πολύ προσωπικό χώρο και χρόνο για να προσαρμοστεί σε αυτό που αναμένεται από εκείνο.

Πηγή