Ιδέες για πρωτότυπα στεφάνια

 Ιδέες για πρωτότυπα στεφάνια

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

πηγη

Παιδί και οθόνες: Πρακτικές συμβουλές για σωστή χρήση

πηγη

Τα παιδιά δεν είναι καλό να περνούν πολύ χρόνο μπροστά από την οθόνη. Αυτές είναι μερικές πληροφορίες που πρέπει να ξέρετε, και ορισμένες συμβουλές.

Ξέρουμε ότι τα παιδιά μας δεν πρέπει να περνούν πολύ χρόνο μπροστά από την οθόνη, μιας και είναι πολλές οι μελέτες που δείχνουν ότι οι επιπτώσεις στην εγκεφαλική τους ανάπτυξη αλλά και στην ψυχολογία τους δεν είναι καλές. Και δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που τα περισσότερα παιδιά έχουν πρόσβαση σε συσκευές... και αυτό είναι λίγο-πολύ αναπόφευκτο. Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί μας να δημιουργήσει πιο σωστές συνήθειες όσον αφορά τις οθόνες;

• Αρχικά, προσπαθήστε να καθυστερήσετε όσο το δυνατόν περισσότερο να πάρετε στο παιδί σας δικό του κινητό ή τάμπλετ. Όσο το παιδί σας είναι μικρό και δεν πηγαίνει ακόμα σχολείο, προσπαθήστε να μην το απασχολείτε με οθόνες και να περνάτε περισσότερο χρόνο παίζοντας μαζί του.
• Φροντίστε ο υπολογιστής και η τηλεόραση του σπιτιού να είναι σε κοινόχρηστους χώρους, ώστε να έχετε καλύτερο έλεγχο στο πόση ώρα το παιδί θα απασχοληθεί, αλλά και στο τι περιεχόμενο θα καταναλώνει.
• Βάλτε στο πρόγραμμα της οικογένειας χρόνο χωρίς τεχνολογία. Αυτό μπορεί να είναι επιτραπέζια παιχνίδια, εκδρομές, μαγείρεμα παρέα ή διάβασμα.
• Προσέξτε πόσο χρόνο περνάτε και εσείς απορροφημένοι από μια συσκευή. Τα παιδιά απλώς μιμούνται αυτά που βλέπουν, άρα φροντίστε να δίνετε ένα καλό παράδειγμα.
• Σε συνέχεια του προηγούμενου, βάλτε σαφή αλλά ευγενικά όρια στο πόσο χρόνο περνάτε στις οθόνες. Όταν υπάρχει μια ρουτίνα που παραμένει σταθερή, θα μειωθούν σημαντικά οι καυγάδες γύρω από το θέμα.
• Θα υπάρξουν φορές που θα χρειαστεί να εξηγήσετε αυτά τα όρια. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας δει φίλους του να έχουν δικό τους τάμπλετ, ή αν περάσουν πολλή ώρα βλέποντας τηλεόραση σε άλλο σπίτι. Εξηγήστε στο παιδί σας ότι οι κανόνες είναι διαφορετικοί σε κάθε σπίτι, αλλά και ότι είναι κάτι που κάνετε για να έχετε περισσότερο χρόνο για άλλα πράγματα, όπως διάβασμα και εκδρομές.
• Δοκιμάστε μαζί με το παιδί σας διάφορες δραστηριότητες που μπορεί να του αρέσουν, μέχρι να βρει κάτι που να απολαμβάνει. Ο χρόνος στις συσκευές θα μειωθεί πιο εύκολα όταν το παιδί έχει χόμπι που το ευχαριστούν και το γεμίζουν.

Πηγη

 

Τα 5 Στάδια του πένθους

πηγη

 

Η ψυχίατρος Elisabeth Kübler – Ross (“On Death and Dying“, 1969), άρχισε να μιλάει για στάδια στο πένθος, πέντε στον αριθμό, βασισμένη σε μελέτες γύρω από τα συναισθήματα ασθενών με ανίατες αρρώστιες, ενώ αργότερα παρατήρησε ότι μέσα από αυτά τα στάδια περνάμε και σε άλλες φάσεις της ζωής μας που χαρακτηρίζονται από αρνητικούς παράγοντες, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου ή ένας χωρισμός, οτιδήποτε συνοδεύεται από απώλεια.

Τα στάδια του πένθους λοιπόν, δεν συνοδεύουν μόνο τον θάνατο αλλά γενικότερα ότι έχει να κάνει με την απώλεια, π.χ. την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, την απώλεια του κατοικίδιού μας, μία ανίατη ασθένεια που σηματοδοτεί την απώλεια της υγείας μας, τον χωρισμό και την απώλεια των ονείρων μας, την απώλεια της εργασίας που στις μέρες μας λόγω κρίσης είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο… Σε γενικές γραμμές συναντάμε τα 5 αυτά στάδια στην απώλεια που βιώνουμε μέσα από αρνητικούς παράγοντες που μπορεί να υπάρξουν σε διάφορες φάσεις της ζωής μας.

Εφόσον λοιπόν η απώλεια βρίσκεται μέσα στη ζωή, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει μία τυπική αντίδραση, όπως δεν υπάρχει και τυπική απώλεια. Τα 5 στάδια του πένθους, δεν είναι άλλο παρά ανθρώπινες αντιδράσεις που ενεργοποιούνται σε όλους όσους περνούν από διαδικασία θρήνου, χωρίς να σημαίνει ότι όλοι οι πενθούντες περνούν σταδιακά μέσα από αυτά υποχρεωτικά και διαδοχικά, δηλαδή με τη σειρά, και ότι δεν χρειάζεται επίσης ο κάθε άνθρωπος να περάσει και τα πέντε αυτά στάδια για να βγει από το πένθος του. Συνήθως αυτό που παρατηρείται είναι μία κυκλικότητα στην εναλλαγή τους, όπου το άτομο που πενθεί μπορεί να έχει εναλλαγές στη διάθεση, να αισθάνεται ότι το πένθος του είναι μεν οδυνηρό αλλά ότι νιώθει καλύτερα, ότι βιώνει μέρες και εβδομάδες καλές, σαν να έχει αφήσει πίσω του την απώλεια.

Μάλιστα έχει παρατηρηθεί ότι κάποια άτομα καταφέρνουν να ξεπεράσουν την απώλειά τους χωρίς να έχουν περάσει κανένα από τα παρακάτω πέντε στάδια. Είναι σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι τα στάδια αυτά δεν αποτελούν ένα αυστηρό πλαίσιο που ενεργοποιείται σε όλους όσους θρηνούν. Μάλιστα καλό είναι να μην αναρωτιέται κάποιος σε ποιο στάδιο βρίσκεται αυτή τη στιγμή ή σε ποιο στάδιο θα έπρεπε να είναι ή αν πενθεί «σωστά». Η διαδικασία της θλίψης είναι τόσο ιδιαίτερη και προσωπική υπόθεση, στον καθένα, όπως άλλωστε και η ζωή του.

Ο ψυχικός πόνοςπου προκαλεί το πένθος εξελίσσεται σε φάσεις που είναι γνωστές ως «Τα πέντε στάδια του πένθους», όπου στην ουσία φωτογραφίζουν την προσπάθεια του πενθούντα να διεργαστεί το πένθος του και είναι τα ακόλουθα:

1. Άρνηση
2. Θυμός
3. Διαπραγμάτευση
4. Κατάθλιψη
5. Αποδοχή

Θα εξετάσουμε και τα πέντε αυτά στάδια με σκοπό ο καθένας μας να κατανοήσει καλύτερα το τι του συμβαίνει όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις απώλειες στη ζωή του.

1. Άρνηση:«Αποκλείεται, δεν μπορεί να συμβαίνει σε εμένα…,δεν είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο…, αποκλείεται!, …δεν το πιστεύω!» (Άρνηση της πραγματικότητας και απομόνωση)

Είναι το πρώτο στάδιο πένθους, όπου το άτομο που πενθεί δεν μπορεί να δεχτεί ότι αυτή η κατάσταση συμβαίνει στον ίδιο, ότι δηλαδή είναι πραγματικό γεγονός, ενώ αρνείται την ύπαρξη του τέλους – μιλάμε για την άρνηση της πραγματικότητας. Πρόκειται για μία προσωρινή ψυχολογική αντίδραση, έναν αμυντικό μηχανισμό που επιτρέπει τη μείωση της έντονης αρχικής φάσης του πόνου.

Καθώς δεν πιστεύει ότι έχει συμβεί το μοιραίο, μπλοκάρει κάθε συναισθηματική του αντίδραση. Οι αντιδράσεις ποικίλλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Βλέπουμε ανθρώπους να μένουν άφωνοι και αποσβολωμένοι, άλλους να καταρρέουν, άλλους να έχουν τάση φυγής ή αντίθετα να ζητάνε να μάθουν όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορούν για τον εκλιπόντα, θέλουν να παρευρεθούν στο σημείο που συνέβη ο θάνατος σε περίπτωση τροχαίου για παράδειγμα, να έχουν δίπλα τους, μαζί τους ή στα χέρια τους αντικείμενα που τους θυμίζουν το αγαπημένο τους άτομο, να διατηρήσουν τα πράγματά του ως έχουν, το δωμάτιό του (π.χ. στο θάνατο παιδιού). Άλλοι πάλι, μπορεί να μην νιώθουν τίποτα, να νομίζουν ότι δεν έχουν συναισθήματα, να αντιδρούν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και να συνεχίζουν να κάνουν ότι έκαναν, να περιμένουν να δουν ξανά τον εκλιπόντα, ενώ άλλες στιγμές να βυθίζονται στη θλίψη.

Σε αρκετές περιπτώσεις αυτή η περιστασιακή απόσταση – η ανάγκη να πάρει απόσταση από αυτό που συνέβη, λειτουργεί προστατευτικά και σαν αμυντικός μηχανισμός στην προσπάθεια να προστατέψει ο πενθών τον εαυτό του από την έντονη ύπαρξη άγχους από τη μία, ενώ από την άλλη μπορεί και να λειτουργήσει θετικά δίνοντας λίγο χρόνο στην αναγνώριση και στην κατανόηση ότι κάτι διαφορετικό έχει συμβεί στη ζωή του που δεν θέλει να το πιστέψει. Πρόκειται για την «αντιληπτική δυσλειτουργία», μια πραγματική αδυναμία σύλληψης του συμβάντος, όπου η παθητική φάση αδυναμίας και άρνησης του γεγονότος μπορεί να κρατήσει από λίγες ώρες ή πιο σπάνια λίγες μέρες.

Άλλωστε η συνειδητοποίηση του θανάτου, η συνειδητοποίηση της απώλειας είναι αναπόφευκτη. Αυτή η «αντιληπτική δυσλειτουργία», η απομόνωση και το σοκ του πενθούντα μπορούν να δημιουργήσουν σωματικές ενοχλήσεις. Το σώμα κλονίζεται με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται επιδείνωση στην υγεία και στις σωματικές οργανικές λειτουργίες, όπως δυσκολία στην αναπνοή, μόνιμο κόμπο στο λαιμό, ανάγκη να αναστενάζει, μυϊκή ατονία, χαμηλή ενεργητικότητα, απώλεια της όρεξης, απώλεια του ύπνου κυρίως τις πρώτες μέρες.

2. Θυμός: «Είναι άδικο, γιατί σε εμένα; Δεν έχω ζήσει τίποτα» ή «Είμαι πολύ μικρός, γιατί μου το κάνεις αυτό;», «Τι μπορεί να έκανα ώστε να αξίζω κάτι τέτοιο;» «Δεν υπάρχει Θεός…»

Η άρνηση της πραγματικότητας, η άρνηση της αλήθειας δίνει τη θέση της σταδιακά μέσα από την υποχώρησή της σε αυτό που συμβαίνει πραγματικά, σε αυτό που είναι γεγονός. Κάνει την εμφάνισή του ο έντονος ψυχικός πόνος, που όμως δεν είναι εύκολο να γίνει αποδεκτός και κατανοητός. Έτσι λοιπόν το άτομο «προτιμά» να βιώσει το συναίσθημα του θυμού, ένα συναίσθημα που έχει ενέργεια, και δίνει «δύναμη», καθώς κρατάει τον θυμωμένο άνθρωπο «ψηλά». Το άτομο που πενθεί θυμώνει. Θυμώνει μέσα από την συνειδητοποίηση της απώλειάς του. Προσπαθεί να βρει κάποιον για να του ρίξει τις ευθύνες, να τον κατηγορήσει, θεωρεί ότι ο άλλος φταίει που ο ίδιος πονάει. Μπορεί να γίνει εχθρικός και επιθετικός, έχει την αίσθηση της αδικίας. Ο θυμός του είναι έντονος, στρέφεται προς τους πάντες, κυρίως όμως σε όσους είναι πιο κοντά του. Τα βάζει με τον εαυτό του, με τον Θεό που δεν είναι τελικά φιλεύσπλαχνος και τον τιμωρεί για κάτι που δεν γνωρίζει, με τη μοίρα και γενικότερα με οποιονδήποτε θεωρεί υπεύθυνο για την κατάστασή του. Είναι χρήσιμο για τα άτομα που βρίσκονται γύρω του να μην ενοχοποιούν τον εαυτό τους μέσα από τις κατηγορίες που τους αποδίδονται, εφόσον μιλάμε για το δεύτερο στάδιο του πένθους που περνάει αυτός που πενθεί. Πολύ σύντομα εμφανίζονται ή και συνεχίζονται από το προηγούμενο στάδιο της άρνησης σωματικές αντιδράσεις, όπως η απώλεια ύπνου, η απώλεια της όρεξης, το αίσθημα κόπωσης ή μία υπερκινητικότητα και υπερένταση. Οι πενθούντες αρκετά συχνά παραπονιούνται για πόνους στην πλάτη, το κεφάλι, πικρή γεύση στο στόμα, στεγνό ή ξηρό λαιμό, δύσπνοια, ταχυπαλμίες, ζαλάδες και ρίγη, τυμπανισμούς, απώλεια μαλλιών ή άσπρισμα μαλλιών.

3. Διαπραγμάτευση: «Τουλάχιστον άσε με να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν» ή «Θα είμαι καλύτερος, θα αλλάξω, απλώς άσε με να ζήσω λίγο παραπάνω…» ή «Αν είχα κάνει …, ίσως να μην είχε συμβεί το κακό», «Κάνε να μην συμβεί κι εγώ θα το ανταποδώσω με ….»

Το άτομο που πενθεί αναρωτιέται τι θα μπορούσε να είχε κάνει για να αποτρέψει την απώλεια του αγαπημένου του προσώπου, ή ακόμη και την δική του πιθανή απώλεια. Συνήθως ο θυμός που ένιωθε στο προηγούμενο στάδιο αρχίζει και εσωστρέφεται, δημιουργώντας ως αντίδραση τις ενοχές και τις τύψεις για το τι έκανε ή δεν έκανε. Αρχίζει και διαπραγματεύεται.

Προσπαθεί να παζαρέψει την εξαγορά χρόνου προκειμένου να χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο από κάποια ανίατη ασθένεια ή έναν ανεπιθύμητο χωρισμό. Παζαρεύει την «επιθυμητή» για τον ίδιο λύση όσο και αν γνωρίζει βαθιά μέσα του ότι δεν υπάρχει λογική στην διαπραγμάτευση αυτή. Αρχίζει να συνειδητοποιεί και να διαπραγματεύεται την πραγματικότητα, την απώλεια. Σκέφτεται, έχοντας ενοχικά συναισθήματα τι θα μπορούσε ο ίδιος να αλλάξει ή να κάνει για να αποφύγει την απώλεια.

Υπόσχεται ότι αν αλλάξει αυτή η δύσκολη κατάσταση, αν μπορέσει να ξεφύγει από αυτό που του επιφυλάσσει η μοίρα, θα γίνει άλλος άνθρωπος, θα είναι πιο καλός ή πιο γλυκός φτάνει να «γλυτώσει» από το μοιραίο, να γλυτώσει από την απώλεια και το συμβολισμό της. Ψάχνει απεγνωσμένα να βρει μία λύση που δεν θα του προσφέρει το επώδυνο συναίσθημα του πόνου, μία λύση που θα του πάρει μακριά τη θλίψη, τον πόνο, τον φόβο για το άγνωστο… συναισθήματα που μπορούν να τον κρατήσουν κολλημένο σε αυτό το στάδιο για αρκετό χρονικό διάστημα.

4. Κατάθλιψη: «Είμαι τόσο λυπημένος, γιατί να προσπαθήσω να κάνω οτιδήποτε;» ή «Δεν έχω ελπίδες, απλώς θα περιμένω να πεθάνω…»

Το άτομο που πενθεί αρχίζει και συνειδητοποιεί σοβαρά την απώλεια, έρχεται σε επαφή με τα συναισθήματα της θλίψης, του πόνου, της αβεβαιότητας και του φόβου, της στενοχώριας. Αυτό είναι το στάδιο που ξεκινάει η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της απώλειας, όπου και η αναγνώρισή της συνάδει με τη φάση της κατάθλιψης. Το κλάμα είναι καλό σημάδι στο πένθος, είναι μία θετική εκτόνωση για τον πενθούντα βρίσκοντας διέξοδο συναισθηματικής έκφρασης εύκολης για τις γυναίκες, πολύ πιο δύσκολης όμως για τους άνδρες που λειτουργούν μαθημένοι να ελέγχουν τα δυσάρεστα συναισθήματά τους μέσα από στερεότυπα «οι άνδρες δεν κλαίνε» και έτσι δυσκολεύονται να εκφραστούν.

Ευτυχώς όμως παρά τους πολιτισμικούς λόγους και τα στερεότυπα, πολλοί είναι αυτοί που παραβλέπουν αυτές τις απαγορεύσεις και δίνουν διέξοδο στη θλίψη τους αναζητώντας την ανακούφιση που επιτυγχάνεται με την εκφόρτιση των εντάσεων μέσα από τα δάκρυα.

Πολύ συχνά θέλει να μιλάει για το αγαπημένο του πρόσωπο, να βρίσκει ότι του θυμίζει τη σχέση του μαζί του μέσα από φωτογραφίες ή μουσική για παράδειγμα, να πηγαίνει σε μέρη που πήγαιναν μαζί… Η ανάγκη αυτού που πενθεί είναι να μην ξεφύγει από τα συναισθήματα αυτά που του προκαλούν την αίσθηση ότι εξακολουθεί και είναι «δεμένο» με το αίτιο που προκάλεσε την απώλεια, εξακολουθεί να είναι «σε επαφή» με τον άνθρωπο που έφυγε, σαν να δίνει την υπόσχεση ότι δεν θα τον ξεχάσει.

Συνήθως αρκετά συχνά βλέπουμε τους ανθρώπους που βρίσκονται στο οικείο περιβάλλον να προσπαθούν να του δείξουν ότι η ζωή συνεχίζεται και ότι θα πρέπει να σταθεί δυνατός ξανά στα πόδια του και ότι θα πρέπει να συνεχίσει και να πάει παρακάτω… μάταια όμως. Όλες αυτές οι προσπάθειες οδηγούνται σε αποτυχία εφόσον αυτό που έχει ανάγκη το άτομο είναι ο χρόνος να πενθήσει, να μπορέσει να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, να έρθει σε επαφή με αυτά, να πάψει να τα αποφεύγει, να καταλάβει ακριβώς τι είναι αυτό ή αυτά που αισθάνεται, να σταματήσει σιγά σιγά να τα φοβάται. Αποτέλεσμα αυτού του σταδίου του πένθους είναι το άτομο να μπορέσει να συμβιβαστεί με όλο αυτό που του συμβαίνει και να ορθοποδήσει ξανά.

Λόγω της μοναξιάς που βιώνει το άτομο συχνά εμφανίζονται διαταραχές σε σωματικό, διανοητικό αλλά και συναισθηματικό επίπεδο. Εμφανίζονται διαταραχές του ύπνου, εφιάλτες, αφυπνίσεις, υπερυπνία ή υπνηλία, απώλεια ή αύξηση της όρεξης με ανορεκτικές ή βουλιμικές τάσεις αντίστοιχα, κρίσεις κλάματος, καταθλιπτική διάθεση, αίσθημα θλίψης, νευρικότητα, παραισθήσεις, ψυχοκινητική αναστολή, μειωμένη ικανότητα της νοητικής συγκέντρωσης.

Λόγω της κακής ψυχικής διάθεσης αλλά και της διαταραχής του ύπνου προκύπτουν και διάφορα προβλήματα υγείας. Το άτομο μπορεί να αυτοκατηγορείται για πράγματα που έκανε ή δεν έκανε, να έχει ενοχές και να παρουσιάζει μία συνεχή κόπωση. Σε αυτή τη φάση μπορεί να εκδηλώσει και άγχος, φόβο ότι τρελαίνεται, ότι θα πεθάνει και εκείνο, αγωνία για εκκρεμότητες που έχει αφήσει ο θανών. Προβλήματα τα οποία τον απομακρύνουν από το αίσθημα οδύνης. Ταυτόχρονα μπορεί να εμφανίζει δυσκολίες συγκέντρωσης, προσοχής, μνήμης και αντίληψης.

Ακόμα και ο λόγος του μπορεί να επιβραδύνεται. Δείχνει θλιμμένος, είναι ευσυγκίνητος, απαισιόδοξος, απελπισμένος, νιώθει μόνος, είναι συναισθηματικά ασταθής και παραπονιάρης ή ακόμα μπορεί να γίνεται εχθρικός με τα κοντινά και οικεία άτομα γύρω του. Μπορεί να αποφεύγει τον κόσμο και συγκεντρώσεις στο περιβάλλον του γιατί τον βυθίζουν σε μεγαλύτερη θλίψη. Φαίνεται να χάνει τους στόχους του. Μπορεί ακόμα να νιώσει απελπισία μέχρι τον βαθμό να σκεφτεί την αυτοκτονία. Άλλες φορές ταυτίζεται με το νεκρό, παρουσιάζει τα ίδια σωματικά συμπτώματα με εκείνον, μιμείται τη συμπεριφορά του, ακολουθεί τα ενδιαφέροντά του. Άλλοτε τον εξιδανικεύει και άλλοτε έχει αμφιθυμία απέναντί του.

5. Αποδοχή: «Εντάξει, πονάει αλλά …, η ζωή συνεχίζεται…,Έχω αποδεχθεί ή εξοικειωθεί με το τι θα συμβεί…, όλα θα πάνε καλά!»

Το άτομο που πενθεί γνωρίζει πλέον ότι η απώλεια είναι υπαρκτή, είτε πρόκειται για απώλεια που έχει συμβεί είτε πρόκειται για απώλεια που θα συμβεί. Και στις δύο περιπτώσεις αντιλαμβάνεται αλλά και αποφασίζει ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα, δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό για να αποτρέψει την κατάσταση, παρά μόνο να διατηρήσει τη μνήμη του εκλιπόντος με τέτοιο τρόπου που κάθε άλλο παρά δυσλειτουργικός θα είναι για τον ίδιο αλλά μάλιστα και ο εκλιπόντας θα τον θαύμαζε για τη στάση του αυτή, για την απόφασή του να συνεχίσει να ζει.

Συνήθως ο πενθών με το πέρασμα του χρόνου αναβιώνει όλες εκείνες τις κοινές αναμνήσεις, έτσι ώστε να μπορέσει να κάνει την αποδοχή του, να αποδεχτεί δηλαδή ότι όλα όσα έχει βιώσει με το άτομο που έχει φύγει από τη ζωή του, έχουν παρέλθει, καταλήγοντας στην αποδέσμευσή του από κάθε προσδοκία για επανένωση. Ακόμη και στην περίπτωση όμως που πρόκειται να επέλθει η απώλεια, θα ήταν πολύ χρήσιμο για το άτομο να φροντίσει να «κλείσει» τις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους, με τον καλύτερο για τον ίδιο δυνατό τρόπο και γενικότερα να αποχαιρετίσει το περιβάλλον του φροντίζοντας να μην αφήσει πίσω του τυχόν ανοιχτούς λογαριασμούς…

Ουσία: προσαρμογή στην απώλεια, επαναπροσδιορισμός της ζωής, δημιουργία καινούριων αναμνήσεων, αρχίζουμε καινούρια πράγματα, επιστροφή στην φυσιολογική κατάσταση.

Διαβάστε περισσότερα

Πηγη

Παιχνίδια για την Ανακύκλωση- Online

 

Ανακύκλωση…παιχνίδια στον υπολογιστή 

πηγη

 

Η Ανακύκλωση - Πρόσθεση με κρατούμενο 

Για να παίξεις το παιχνίδι πάτησε εδώ

 

Ένα άλλο παιχνίδι:

 

Τετράδιο δραστηριοτήτων για το Πάσχα/Φύλλα εργασίας 47 σελίδες

 

 Τετράδιο δραστηριοτήτων για το Πάσχα/Φύλλα εργασίας 47 σελίδες

Αφορά κυρίως μικρές τάξεις.

Για να κατεβάσετε το υλικό 47 σελίδων πατήστε εδώ

Έφηβοι – 11 χρήσιμες συμβουλές για τους γονείς τους

 

πηγη

Εφηβεία!  Αγαπητοί γονείς, η περίοδος αυτή προκαλεί δέος σε μερικούς από εσάς.  Ένταση, συγκρούσεις, καυγάδες, συζητήσεις, προβληματισμοί. Σίγουρα μερικές συμβουλές θα σας ήταν χρήσιμες για να μπορέσετε να διαχειριστείτε καταστάσεις.

 

1. Αγαπητοί γονείς φροντίστε πρώτα να είστε εσείς καλά με τον εαυτό σας.

Αφιερώστε χρόνο στον εαυτό σας κάνοντας πράγματα που σας ξεκουράζουν, σας γεμίζουν και σας κάνουν να αισθάνεστε όμορφα.  Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι οι γονείς που δίνουν χρόνο στον εαυτό τους γίνονται αποτελεσματικότεροι.  Γονείς που είναι εξουθενωμένοι από τη δουλειά, πιεσμένοι ψυχολογικά δεν μπορούν να πάρουν σωστές αποφάσεις, είναι εκνευρισμένοι με το παραμικρό και χάνουν τον έλεγχο και την υπομονή τους πολύ εύκολα.

 

2. Τα λάθη σας ως γονείς μην προσπαθείτε να τα “σκεπάζετε”.

 Όλοι κάνουμε λάθη. Κανείς δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα. Απολογηθείτε λοιπόν για τυχόν λάθη ή παραλείψεις που αισθάνεστε να έχετε κάνει. Έρευνες έδειξαν ότι γονείς που παραδέχονται και απολογούνται για τα λάθη τους βοηθούν τα παιδιά τους.  Συγκεκριμένα, τα παιδιά μαθαίνουν να χειρίζονται καλύτερα αγχώδεις, στρεσογόνες και καταθλιπτικές καταστάσεις.

 

3. Απαλλαγείτε από το άγχος όσο μπορείτε 

Το άγχος είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα για το καθένα μας. Όλοι είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε και να απαλλαγούμε εύκολα από αυτό.  Σε περιπτώσεις που δεν μπορείτε να το χειριστείτε μη διστάσετε να ζητήσετε ιατρική βοήθεια ή ψυχολογική στήριξη. 

 

4. Μην περνάτε τις ανησυχίες και τις δύσκολες καταστάσεις μόνοι σας

Όταν είσαστε αγχωμένοι και προβληματισμένοι είναι πολύ σημαντικό να μοιραστείτε τα συναισθήματά σας με κάποιο άλλο πρόσωπο.  Συζητήστε αυτά που σας απασχολούν με ένα στενό οικογενειακό σας φίλο, με το σύντροφό σας, με την αδελφή ή τον αδελφό σας.  Το να μοιράζεσαι τις σκέψεις, τους προβληματισμούς σου, να συμμερίζεσαι καταστάσεις που σε προβληματίζουν με άλλους ανθρώπους εξουδετερώνουν το άγχος σου και βοηθούν στη λήψη καλύτερων αποφάσεων και στην ευκολότερη επίλυση προβλημάτων.

 

5. Όμορφη, εποικοδομητική συνεργασία και επικοινωνία μεταξύ των δύο γονιών είναι ο χρυσός κανόνας

Έρευνες δείχνουν ότι ευτυχισμένος γάμος συνδέεται με ευτυχισμένα παιδιά.  Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για τους εφήβους όταν οι γονείς έχουν μια άριστη επικοινωνία μεταξύ τους και συμμερίζονται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς τους και λαμβάνουν  από κοινού αποφάσεις.  Σε περίπτωση που είστε μονογονιός αν υπάρχει δυνατότητα, κάνετε την προσπάθεια σας για να έχετε μια καλή σχέση με το  πατέρα/μητέρα του παιδιού σας αλλά και το παιδί σας να έχει όμορφη σχέση και με τους δύο γονείς. 

 

6. Η αληθινή συγγνώμη είναι σημαντική να τη διδάξουμε στα παιδιά μας

 Τα λάθη είναι ανθρώπινα.  Όλοι κάνουμε λάθη.  Κανείς δεν είναι τέλειος.  Το σημαντικότερο είναι να τα αναγνωρίζουμε και να απολογούμαστε  λέγοντας μια αληθινή συγγνώμη και φυσικά να επιδιώκουμε να μην τα επαναλαμβάνουμε. Διδάξτε λοιπόν στα παιδιά σας να λένε συγγνώμη όταν πρέπει ακολουθώντας και εσείς βέβαια την ίδια τακτική.

 

7. Να θυμάστε ότι είστε το μοντέλο - πρότυπο για τα παιδιά σας

Τα παιδιά μας παρακολουθούν! Μας παρακολουθούν στις καλές και κακές στιγμές μας, παρακολουθούν τις συνήθειές μας. Θα πρέπει  να αναμένουμε ότι πολύ πιθανόν θα μιμηθούν τις συμπεριφορές μας.  Μας βλέπουν όταν τρώμε και βλέπουμε τηλεόραση, μας βλέπουν όταν δουλεύουμε στον υπολογιστή την ώρα του δείπνου, μας βλέπουν τι συνηθίζουμε να τρώμε.  Βλέπουν τις αντιδράσεις μας σε διάφορες καταστάσεις, εποπτεύουν την αξία που δίνουμε στη φιλία, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, την υπομονή μας, τον έλεγχο του εαυτού μας.  Μην υποτιμάτε λοιπόν την ικανότητά σας να επηρεάζετε τα παιδιά σας στην ανάπτυξη, τη μάθηση και τη συμπεριφορά τους.

 

8. Ανήσυχοι γονείς κάνουν πράγματα τρελά!

Άγχος και ανησυχία είναι δυσάρεστα συναισθήματα όταν λιμνάζουν στην καρδιά μας.  Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε την πηγή της ανησυχίας και με τη βοήθεια της συζήτησης με ένα καλό φίλο, με το σύζυγό σας να προσπαθήσετε να την εξολοθρεύσετε.  Όταν σας πλημμυρίζει άγχος και ανησυχία το μόνο που πετυχαίνετε είναι να δηλητηριάζετε τη σκέψη και τις αποφάσεις σας.  Το ίδιο πρέπει να προσπαθείτε  για τα παιδιά μας. Όταν αισθανθείτε ότι τα παιδιά σας είναι ανήσυχα, εκνευρισμένα, αντιδρούν σπασμωδικά τότε με ψυχραιμία και υπομονή καλό θα ήταν να καθίσετε κοντά τους και να τους βοηθήσετε να απαλλαγούν από αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα. 

 

9.  Αποφύγετε να λαμβάνετε σημαντικές αποφάσεις όταν είστε θυμωμένοι, αγχωμένοι και απογοητευμένοι.

Όταν κατακλύζεστε από αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός, το άγχος, η απογοήτευση πάρτε βαθιές ανάσες, συζητήστε τους προβληματισμούς σας με το σύντροφό σας ή με ένα καλό φίλο.  Αφήστε το χρόνο να περάσει, ηρεμήστε και τότε η απόφαση που θα πάρετε για ένα θέμα που σας απασχολεί θα είναι σίγουρα αποτελεσματικότερη.

 

10.   Μην λέτε ψέματα στα παιδιά σας

Μια ειλικρινής σχέση με το παιδί σας τηρώντας τις υποσχέσεις που εσείς θέτετε είναι σημαντική για να κατακτήσετε την εμπιστοσύνη τους.  Όταν τα παιδιά αισθάνονται εμπιστοσύνη στο πρόσωπό σας, μαθαίνουν να δείχνουν περισσότερο σεβασμό, να υπακούουν και να συνεργάζονται πιο εύκολα.

 

11.  Καθιερώστε αποτελεσματικούς κανόνες, επιβραβεύσεις και συνέπειες

Καθιερώστε κανόνες στην καθημερινότητα της ανατροφής του παιδιού σας.  Κανόνες που αφορούν την ώρα του φαγητού, του ύπνου, της διασκέδασης, της μελέτης καθώς και σε άλλα θέματα της καθημερινότητας.  Ευγενικές χειρονομίες, καλή συμπεριφορά, υπακοή, καλές αποδόσεις στο σχολείο, προσφορά βοήθειας στις δουλειές του σπιτιού μπορείτε να τα συνδέσετε  με επιβραβεύσεις. Η επιβράβευσή προς τα παιδιά αντικατοπτρίζει σεβασμό στις πράξεις τους και τονώνει το είναι και την αυτοπεποίθησή τους.  Βέβαια δεν πρέπει να λείπουν και οι συνέπειες των «κακών» συμπεριφορών.  Συνέπειες που δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να σχετίζονται με σωματική βία.  Ένα πλάνο που κυμαίνεται στο πλαίσιο των κανόνων και της τάξης δίνει έναυσμα στα παιδιά να οργανώνουν τις ενέργειες του και να προβληματίζονται για τις πράξεις τους. 

 

Πηγη

Παιχνίδια Παρατηρητικότητας/Φύλλα εργασίας

 Ασκήσεις Παρατηρητικότητας

Φύλλα εργασίας - Βρες τις διαφορές

πηγη

πηγη

Φύλλο εργασίας

Πηγη

Φύλλο εργασίας

πηγη

Φύλλο εργασίας

πηγη

πηγη